Hamideh Habibi

شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در شهرک اندیشه، این فریاد میان جمعیت پیچید. حمیده حبیبی در ردیف نخست معترضان ایستاده بود. هنوز چند لحظه از این هشدار نگذشته بود که از میان جمعیت، از پشت و از فاصله‌ای بسیار نزدیک، دو گلوله جنگی به سینه و پهلوی او شلیک شد. حمیده، متولد اول بهمن ۱۳۶۵، همسر و مادر دو فرزند ۱۷ و ۱۴ ساله بود. هر روز ساعت شش صبح خانه را ترک می‌کرد و تا شش عصر کار می‌کرد. ساعت‌های طولانی کار، بخشی از زندگی روزمره‌اش بود؛ زندگی‌ای که میان مسئولیت‌های خانه، دغدغهٔ آیندهٔ فرزندانش و تلاش برای ساختن روزهای بهتر می‌گذشت. عکس‌های به‌جا مانده از او، لحظه‌های کوتاه فراغتش را ثبت کرده‌اند؛ میان کوه‌ها و دشت‌ها، در مسیرهای پیاده‌روی. انگار هر زمان فرصتی پیدا می‌کرد، دلش می‌خواست چند ساعتی از شلوغی زندگی فاصله بگیرد و در طبیعت نفس بکشد. حمیده را در حالی که به‌شدت مجروح شده بود، به بیمارستان نور اندیشه رساندند. گلوله‌ها به معده و ریه‌اش به‌شدت آسیب زده بودند. پزشکان برای خارج کردن گلوله‌ها دو بار او را به اتاق عمل بردند؛ بنا بر روایت نزدیکان، این جراحی‌ها بدون بی‌هوشی انجام شد. یک بار نیز پس از ایست قلبی احیا شد و برای اینکه بتواند نفس بکشد، گلویش را شکافتند و راه تنفس برایش ایجاد کردند. سه روز بعد به هوش آمد، اما درد لحظه‌ای رهایش نمی‌کرد. با وجود تزریق مداوم مورفین، همچنان از شدت درد بی‌قرار بود. تب شدیدی داشت و مدام می‌گفت: «دارم می‌سوزم.» تشنگی امانش را بریده بود. کمی آب به او دادند، اما اندکی بعد دچار خون‌ریزی شد و پزشکان تصمیم گرفتند بار دیگر او را به اتاق عمل ببرند. پیش از آخرین عمل، گفت: «دلم یکم نوشابه می‌خواد.» چند جرعه نوشابه به او دادند. بعد گفت: «بقیه‌شو برام نگه دار، برگشتم بهم بده.» هنوز امیدوار بود از اتاق عمل برگردد. اما وقتی برانکارد به مقابل در اتاق عمل رسید، رو به همراهش کرد و گفت: «بچه‌هامو بهت می‌سپارم، خدا نگهدار.» آن نوشابه هیچ‌وقت فرصت نشد تمام شود. حمیده پس از آن جراحی دیگر هرگز به هوش نیامد. هفت روز در کما ماند؛ در حالی که عفونت سراسر بدنش را فرا گرفته بود و ریهٔ آسیب‌دیده‌اش از کار افتاده بود. سرانجام، ۲۷ دی‌ماه ۱۴۰۴، پس از هشت روز تحمل درد و چندین عمل جراحی، قلبش از تپش ایستاد. پیکر حمیده روز ۳۰ دی‌ماه، هم‌زمان با شب زادروزش، به خاک‌سپرده شد. روز خاک‌سپاری، کنار مزارش تنها دو فرزندش نبودند که بی‌تابی می‌کردند. کودک دیگری نیز در میان سوگواران ایستاده بود و اشک می‌ریخت؛ کودکی که حمیده سرپرستی مالی او و مادرش را بر عهده داشت و تا آخرین ماه زندگی‌اش، بخشی از حقوقش را برای تأمین هزینه‌های زندگی آن‌ها کنار می‌گذاشت. اشک‌های او، روایتی بود از جای خالی زنی که بی‌هیاهو زندگی دیگران را هم روشن‌تر کرده بود.