Reza Habibi

رضا حبیبی، متولد ۱۸ اسفند ۱۳۷۶، فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق، جوانی پرتلاش، با‌معرفت و دوست‌داشتنی بود. او تک‌پسر و آخرین فرزند خانواده بود؛ پسری که حضورش برای پدر و مادر آرامش خانه بود و رابطه‌ای عاطفی و عمیق با آن‌ها داشت. خانواده‌اش زندگی متوسطی داشتند و با مشکل مالی جدی روبه‌رو نبودند، اما شرایط اقتصادی، تورم و گرانی، مانند بسیاری از خانواده‌ها، او را نسبت به آینده نگران کرده بود. شامگاه هجدهم دی‌ماه، پدرش از او خواست از خانه بیرون نرود. رضا در پاسخ جمله‌ای گفت که بعدها برای خانواده‌اش به یادگار ماند: «برای آیندهٔ همهٔ بچه‌هایی که کوچیکن، برای خواهرزاده‌هام؛ شما خراب کردید، ما باید درستش کنیم.» او آن شب حمام کرد، بهترین لباس‌هایش را پوشید و هنگام خروج، پدر و مادرش را در آغوش گرفت. دستان پدرش را بوسید و از او حلالیت خواست. پدر با نگرانی رو به مادر گفت: «داری می‌ذاری بره؟» و مادر، که رضا نورچشمی‌اش بود، با این تصور که او می‌رود و زود بازخواهد گشت، پاسخ داد: «می‌رن و برای شام میان.» هیچ‌کس نمی‌دانست آن آغوش، آخرین آغوش است. رضا آن شب همراه پسرعمه و دوست صمیمی‌اش، سجاد داراب، و چند نفر از دوستان‌شان راهی خیابان شد. پس از پارک کردن خودروها، به جمعیت پیوستند، اما به دلیل ازدحام زیاد در شهرک اندیشه فاز یک از یک‌دیگر جدا شدند. طبق روایت شاهدان، زمانی که سجاد هدف گلوله قرار گرفت، رضا که جلوتر از او حرکت می‌کرد، متوجه غیبتش شد و برای پیدا کردنش بازگشت. وقتی سجاد را مجروح دید، بدون درنگ برای نجات او اقدام کرد و تلاش کرد پسرعمه‌اش را از محل خطر دور کند. در همان لحظه، خود او نیز هدف شلیک قرار گرفت. گلوله از گلوی رضا وارد شد، از گردنش عبور کرد و از پشت خارج شد؛ جوانی که برای نجات دیگری برگشته بود، خود نیز بر زمین افتاد. از آن لحظه، خانوادهٔ رضا جست‌وجویی بی‌وقفه را آغاز کردند. بیمارستان‌ها، پایگاه‌های بسیج و هر مکانی را که احتمال می‌دادند، جست‌وجو کردند اما هیچ ردی از او نیافتند. سرانجام متوجه شدند که رضا به کهریزک منتقل شده است. در آن‌جا به آن‌ها گفته شد ابتدا تصاویر ثبت‌شده روی مانیتورها را بررسی کنند و اگر اثری از او نبود، ناچار باید محل نگهداری پیکرها را جست‌وجو کنند. رضا در میان تصاویر نبود. خانواده از بستگان کمک خواستند و با همراهی آنان، جست‌وجوی دردناک آغاز شد. حدود پنج سولهٔ بزرگ نگهداری پیکرها را یکی پس از دیگری بررسی کردند و کیسه‌های مشکی را باز کردند، اما اثری از رضا پیدا نشد. سرانجام یکی از بستگان او را داخل آمبولانسی پیدا کرد که مجروحان و جان‌باختگان را به کهریزک منتقل کرده بود. رضا با عنوان «ناشناس» ثبت شده بود تا هویتش مشخص نباشد. رنج خانواده به همین‌جا ختم نشد. بیستم دی‌ماه، هنگامی که برای تحویل پیکر مراجعه کردند، به دلیل گم شدن برچسب‌های شناسایی، ناچار شدند تمام آن مسیر تلخ را بار دیگر تکرار کنند؛ دوباره جست‌وجو، دوباره باز کردن کیسه‌ها و دوباره شناسایی عزیزشان. پس از کدگذاری، پیکر رضا تحویل خانواده شد و شبانه ابتدا به بهشت زهرا و سپس به باغ رضوان منتقل شد تا به خاک سپرده شود. پس از مراسم نیز خانواده بارها تحت فشار قرار گرفتند تا عزیزشان را «شهید» معرفی کنند، اما این خواسته را نپذیرفتند و بر نظر خود باقی ماندند. رضا حبیبی در واپسین لحظات زندگی، راه بازگشت را انتخاب نکرد؛ او برای نجات پسرعمه و دوستش برگشت و همان تصمیم، آخرین تصمیم زندگی‌اش شد.