Naeem Arzaghi

رشته‌ی تحصیلی‌ام ریاضی فیزیک بود، در دبیرستان چمران شهرک اندیشه. دبیرستانی با دیوارهای بلند که مجتمع تجاری ارغوان بر حیاطش سایه می‌انداخت، مدرسه‌ای با دیوارهای بلند آجری و کلاس‌هایی با نیمکت‌های دونفره که پنجره‌هایش مانند زندان با میله‌های آهنی از بیرون محافظت می‌شد. سال‌ها گذشت، به چهل‌سالگی رسیدم، هنوز مجرد بودم و در همان شهرک اندیشه برای خودم فست‌فود راه‌اندازی کرده بودم. عاشق کارم بودم. اکثر افراد فاز ۳ و ۴ شهرک اندیشه مرا می‌شناختند؛ مهربان، خنده‌رو. مردم را گواه می‌گیرم، در حد توانم به هر کس که می‌توانستم کمک می‌کردم. مردمم را دوست داشتم. سال‌ها بود که فعالیت سیاسی را آغاز کرده بودم. روز ۱۷ دی، شهر مملو از دود گاز اشک‌آور بود. گویی دیوار صوتی با هر گلوله‌ای که شلیک می‌شد، می‌شکست. با حضور سنگین نیروهای یگان ویژه در خیابان، آن روز اندیشه زیر سیل چکمه‌های نیروهای نظامی غرق شده بود. برای محافظت از اطرافیانم از تلفن مغازه‌ام به آن‌ها زنگ زدم و هشدار دادم که نیروهای امنیتی در خیابان هستند. ناگهان صدا قطع شد. نیروهای نظامی به مغازه‌ام یورش بردند و مرا بازداشت کردند. یک ساعت بعد با تلفن همراهی که توانسته بودم به‌دست بیاورم، دوباره برای محافظت از اطرافیانم تلاش کردم. هشدار دوم: «منو بلاک کنید، نیروهای انتظامی مرا دستگیر کردند و داخل مغازه‌ام مرا کتک زدند و مدارک شناسایی‌ام را توقیف کردند.» هدفم فقط محافظت از خانواده‌ام بود؛ اما هرچه گفتم با خواهرم حرف می‌زدم، نشنیدند. به جرم دادن اطلاعات به شبکه‌های، به‌قول آن‌ها، معاند بازداشتم کردند، اما با پی‌گیری خانواده آزاد شدم. روز ۱۸ دی، روز موعود، شب اول فراخوان. شهری که پنجره‌ی کلاس‌های مدرسه‌اش میله‌های آهنی داشت، آن شب زیر فریادهای ما گم شده بود. از چهارراه میلاد به سمت کلانتری، خیابان مملو از بوی آزادی بود. پای راستم و دستانم، سیبل تیراندازی ساچمه‌های اسلحه‌شان شده بود. اما ما عقب نکشیدیم. شهر زیر فریادهای ما می‌لرزید. آن شب رژیم سقوط نکرد، به خانه برگشتیم، در انتظار شب فراخوان دوم. ۱۹ دی دوباره به خیابان بازگشتم. اصرار و خواهش اطرافیانم را پس زدم، در سرم هوای آزادی بود. صدای پرواز تیرها را که از کنار گوشم می‌گذشت می‌شنیدم. در همان چهارراه میلاد به برادرم گفتم: اگر من و تو به خیابان نرویم چه کسی می‌رود؟ سپس از او خداحافظی کردم. اما در آن روز کذایی که اجل فرصت نداد تا هر آنچه را که در این سال‌ها از ما ربوده‌اند پس بگیریم، تک‌تیراندازی از بالای ساختمان گلسار شلیک کرد. نمی‌دانم چطور از فاصله‌ی ۴۰۰ متری این‌قدر دقیق شلیک کرد؟ گلوله درست در قلبم نشست و سکوتی ابدی مرا در آغوش کشید. پیکر بی‌جانم را به درمانگاه بردند و به عزیزانم گفتند: سکوت کن، حرف نزن، عزاداری نکن! چه فریادهایی که آن شب، خواهرم نتوانست بزند. چه برادر برادر گفتن‌هایی که آن شب در گلوی خواهرم مُرد. ساعت ۵ صبح ۲۰ دی، پیکرم را به سردخانه‌ی کهریزک انتقال دادند. دو روز پیکر من میان هزاران جوانی خوابید که هرگز ندیده بودمشان. سعی کردند اسم مرا در لیست کشته‌شدگان نیروهای دولتی جای‌گذاری کنند. من برای ایران جان دادم تا اسمم در لیست کشته‌شدگان دولتی نرود. و روز ۲۲ دی، آخرین روزی شد که خورشید پوستم را نوازش می‌کرد.