Omid Ali Misaei Mougouei

Omidali Misaei Mougouei, a 21-year-old resident of Shahr-e Qods, west of Tehran, was shot and killed on Thursday, 8 January 2026 (18 Dey 1404), during nationwide anti-government protests. A memorial profile published by Witness Report describes him as an energetic, athletic young man who loved life. According to that account, he was hit by live ammunition fired directly by security forces in front of a Basij base on 8-Metri Street in the Qal’eh Hasan Khan area of Shahr-e Qods. The Human Rights Activists News Agency (HRANA) lists him as killed in Shahr-e Qods on 8 January and rates his case as confirmed. His name, spelled “Omidali Meysi Moguei,” also appears on the list of the dead released by Iran’s state news agency IRNA and the President’s Office. Iran Human Rights (IHRNGO) also records him as killed in Tehran province on 8 January, aged 21.

​زمستان سرد بود و باد دی‌ماه در رگ‌های شهر می‌دوید. در گرماگرم روزهایی که صدای فریادها، طنین سنگین گام‌ها و دود برخاسته از سینه‌کش خیابان‌ها چهره‌ی دیگری به شهر بخشیده بود، شهرقدس (قلعه حسن‌خان) بستر یکی از تلخ‌ترین و باشکوه‌ترین فرازهای تاریخ معاصر خود شد. در میان غبار، فریاد و تمنای نشنیده گرفته‌شده‌ی آزادی، خیابان تنها یک مسیر برای عبور نبود؛ مرزی بود میان سکوت و ایستادگی. در همان ثانیه‌های پرالتهاب، جوانی پا به میدان گذاشته بود که تمام دارایی‌اش، بیست و یک سال شور، رویا و نامی بود که انگار از ابتدا برای آینده‌ای دگرگون انتخاب شده بود: امید. ​درباره‌ی زندگی خصوصی او، کتابچه‌ای گشوده در دست نداریم. منابع عمومی و خبرها از جزئیات روزمره‌اش، از این‌که در چه رشته‌ای تحصیل کرده، پیشه‌اش چه بوده یا در کدام گوشه از خاک این شهر آرزوهای کوچک خانگی‌اش را مرور می‌کرده، سکوت کرده‌اند. پنج‌شنبه‌ی پنهان زندگی خانوادگی او برای ما بسته مانده است؛ اما گاهی گمنامی، خود شریف‌ترین فصل یک روایت است. این سکوت منابع درباره‌ی جزئیات زندگی‌اش، ذره‌ای از سنگینی نام او کم نمی‌کند. از زندگی خصوصی‌اش چیز زیادی در منابع نمانده، اما نامش برای همیشه در حافظه جمعی ما ثبت شده است. او فرزند همین کوچه و پس‌کوچه‌ها بود؛ فرزندی از تبار مردمی که سرنوشت را با ایستادگی معنا کردند. ​روز موعود، پنجشنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ بود. عقربه‌های ساعت به سمت پایانی تلخ حرکت می‌کردند. در بحبوحه‌ی اعتراضات شهرقدس، ناگهان صدای شلیک، تپش یک قلب جوان را نشانه رفت. گزارش‌های مستند روایتی صریح و بی‌پرده دارند: شلیک مستقیم گلوله جنگی. سربی سرد و بی‌رحم، خطی سرخ بر حنجره‌ی آزاد او کشید و طبق گزارش‌ها به ناحیه گردن اصابت کرد؛ جایی که هم محل برآمدن فریاد بود و هم مجرای نفس کشیدن. امیدعلی میسایی در اوج بیست‌ویک سالگی، در خاک شهرقدس به زمین افتاد تا خاک، امانت‌دار جوانی بی‌پایان او شود. ​چه شگفت‌انگیز و چه غمناک است که گاهی از یک انسان، از تمام خنده‌ها، دل‌تنگی‌ها و دویدن‌هایش در این دنیا، تنها چند خط در صفحات خبری باقی می‌ماند. اما همین چند سطر کوتاه، سند متقن یک زندگی تام و تمام است که در نقطه‌ای حساس از تاریخ متوقف شد. این خطوط مختصر، نه یک گزارش خشک، که گواهی یک فداکاری بزرگ هستند. در صفحات تاریخ و در میان مردمی که او را با عناوین والایی چون «جاویدنام»، «شهید راه آزادی» و «جان‌فدای میهن» یاد می‌کنند، این خطوط به منزله‌ی مدال افتخاری است بر سینه‌ی خیابانی که او در آن قدم برداشت. او نیازی به بیوگرافی‌های طولانی ندارد؛ روایت او در شجاعت و گلوگاهش خلاصه شد. ​امیدعلی میسایی رفت، اما معنای نامش در پهنای این سرزمین تکثیر شد. پیوند نام او با مفهوم «امید» تصادفی نیست؛ او بیست‌ویک سال با امید زیست و در راه آن جان داد. اکنون، نام او دیگر تنها متعلق به یک خانواده یا یک محله در قلعه حسن‌خان نیست؛ او پاره‌ای از حافظه تاریخی و وجدان بیدار یک ملت است. تا زمانی که آرزوی رهایی زنده است، نام امیدعلی میسایی نیز بر تارک این خاک خواهد درخشید؛ نامی که آیندگان آن را نه با اندوه، بلکه با افتخار زمزمه خواهند کرد.