Abolfazl Eskandari Nasaz

During popular protests, he was shot with live ammunition to the lung and back of the neck and died on the spot. He was a 19-year-old student or local youth, single, resident of Arak, who had just entered adulthood and took to the streets for a bright future for Iran.

تنها یک هفته از جشن تولدش نگذشته بود که ابوالفضل اسکندری، جوان ۱۹ ساله، جان خود را در خیابان‌های اراک از دست داد. او در ۱۱ دی‌ ۱۳۸۵ به دنیا آمده بود؛ اصالتاً آذربایجانی و اهل خلخال بود، اما سال‌ها بود در اراک زندگی می‌کرد. ابوالفضل تنها سه ماه از دوران خدمت سربازی‌اش می‌گذشت. در کنار خدمت، برای کمک به تأمین هزینه‌های خانواده در یک مکانیکی کار می‌کرد. آرزوی ساده‌ای داشت: روزی یک موتور سنگین بخرد. شب ۱۸ دی‌ماه، وقتی خانواده نگران به او گفتند «امشب نرو، تو سربازی»، ابوالفضل با قاطعیت جواب داد: «من نرم، کی بره؟» و همراه با بسیاری دیگر از مردم اراک به خیابان آمد تا به فراخوان اعتراضی پاسخ مثبت دهد. همان شب، نیروهای سرکوب به سمت او شلیک کردند. گلوله به پشت گردن و ریه‌اش اصابت کرد. او در مسیر انتقال به بیمارستان، بر اثر شدت جراحات و خون‌ریزی، جان باخت. بنا بر گزارش ایران‌اینترنشنال، پیکر ابوالفضل چهار روز پس از کشته‌شدنش، و پس از آن‌که از خانواده تعهد گرفته شد که مراسم خاک‌سپاری بدون اطلاع‌رسانی و در سکوت برگزار شود، به آن‌ها تحویل داده شد. مأموران به همین هم بسنده نکردند و خانواده را تحت فشار قرار دادند تا عنوان «شهید» را بر روی سنگ مزار او حک کنند. پیکر ابوالفضل اسکندری در روستای جمال‌آباد اراک به خاک سپرده شد. ابوالفضل اسکندری در ۱۹ سالگی، در میانه‌ی خدمت سربازی‌اش، برای دفاع از حق خود به خیابان رفت و دیگر بازنگشت. جوابی که آن شب به خانواده‌اش داد، حالا تنها یادگاری‌ست که از او باقی مانده؛ یادگاری‌ای که خانواده‌اش هرگز فراموش نخواهند کرد. یادش گرامی، راهش پاینده.