Saman Doustkafi

Saman Dostkafi was with his friends and family in Fardis, Karaj, on Thursday, January 8, when he went missing. After a while, they were informed that Saman had been shot and killed and taken to the Fardis clinic. The family found Saman's lifeless body in the clinic.

دانه‌های ریز برف آرام‌آرام بر دیوارهای سنگی قلعه می‌نشستند و سامان با ما بود. آرام از پیچ‌وخم جاده‌های خرم‌آباد می‌گذشتیم. دژ، پیر و خاموش، بر فراز کوه ایستاده بود؛ جایی که صخره‌ها در میان ابرها محو می‌شدند و مرز میان زمین و آسمان رنگ می‌باخت. سی‌وپنج سال پیش نیز روزی که سامان به دنیا می‌آمد برف می‌بارید. خانواده‌اش می‌گویند بزرگ‌ترین هدیه‌ای که می‌توانستیم بگیریم، سامان بود که با برف به دنیا آمده بود و با همان سپیدی، داشت به خانه مادری برمی‌گشت. سامان دوست‌کافی، فرزند حسن و نسرین، مهندس و کارآفرین سی‌وپنج‌ساله‌ای بود که در فردیس کرج زندگی می‌کرد. نزدیکانش او را انسانی خوش‌اخلاق و ستون خانواده می‌شناختند. کوهستان را دوست داشت، شنا می‌رفت و از هواداران تیم استقلال بود. بیش از همه، آرزو داشت کودکان ایران روزی در سرزمینی آزادتر و امن‌تر زندگی کنند؛ آینده‌ای که باور داشت نسل‌های بعد باید آن را تجربه کنند. شاخه‌های برهنه درختان زیر سنگینی برف خم شده بودند، رودخانه پای قلعه از میان دشتی سپید می‌گذشت و سرمای زمستان شامگاه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴ را به یادمان آورد. هم‌زمان با اعتراضات مردمی در کانال شرقی فردیس، با گلوله جنگی به سامان شلیک شد. براساس روایت شاهدان، سامان از فاصله‌ای حدود بیست متر هدف قرار گرفت. تک‌تیراندازی که بر فراز ساختمانی نیمه‌کاره کمین کرده بود، پیشانی او را نشانه گرفت. مردم پیکر خونین او را به درمانگاه پازندی فردیس رساندند. خانواده ساعت‌ها با تماس‌ها و جست‌وجوهای بی‌وقفه، سرانجام در سردخانه و میان انبوه پیکرهای جان‌باختگان، پس از مشاهده و بررسی پیکرهای متعدد، سامان را شناسایی کردند. او را با خودروی شخصی به بیمارستان علی بردند؛ خودرویی که سراسر به خونش آغشته شده بود. پس از آن، پیکر به بهشت سکینه منتقل شد. چند روز انتظار، بی‌خبری و اضطراب گذشت تا سرانجام اجازه دادند خانواده پیکرش را تحویل بگیرند و به زادگاه مادری‌اش، روستای قلعه‌گردن شهسوار، ببرند. آن روز، مه از دامنه‌ها بالا آمده بود، قلعه را در خود پنهان کرده بود و تنها صدای رودخانه از میان سپیدی برف شنیده می‌شد؛ از روزهای پیش از خاک‌سپاری، تماس‌ها و هشدارهای امنیتی آغاز شده بود. به خانواده گفته می‌شد مراسم نباید شلوغ باشد و هیچ تجمع بزرگی شکل نگیرد. با این حال، بیست‌ویکم دی‌ماه، سامان در قلعه‌گردن به خاک سپرده شد. پدرش با افتخار تصویر سامان را در آغوش گرفته بود و به حاضران می‌گفت:«عکس پسرمو ببینین». در مراسمش، نوای موسیقی محلی مازندران با سوگ حاضران درآمیخت؛ برف همچنان بی‌صدا بر سنگ‌های کهن قلعه می‌نشست. بدرقه‌ای برای مردی که  جاده‌های سپید، او را از فردیس تا زادگاه مادری‌اش همراهی کرده بودند. شامگاه یکم اسفند، پس از بسته شدن آرامستان شهسوار به دست مأموران، مردم با پوشیدن لباس‌های سفید و تجمع در کنار آرامگاه جاویدنام سامان دوست‌کافی، شعار «با شرف، با شرف» و «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» سردادند و یاد او را گرامی داشتند.