Saeed Torvand Javan

Shot with hunting pellets from less than 3 meters distance during protests on Amiri Street in Abadan. His body was held by security agencies for 5 days before being released to family after threats and heavy guarantees. He was a contractor for the oil company in Abadan, originally from Mehran in Ilam province. Father of a 3-year-old child named Ariamehr. Burial ceremony held on January 13, 2026, with written commitments taken from 22 tribal elders to prevent any slogans or protests during the funeral.

سعید تروند، بخشی از همان جغرافیایی بود که سال‌هاست نفت از دلش بیرون کشیده می‌شود، اما سهم مردمش از آن، فقر، فرسودگی و سرکوب است. مردی ۳۳ ساله، اهل روستای «چالابِ» مهران، پدر یک کودک، و پیمانکار شرکت نفت در آبادان؛ شهری که دهه‌هاست بر شریان اصلی اقتصاد ایران ایستاده اما خودش در میان بیکاری، آلودگی، بی‌آبی و حاشیه‌نشینی فرسوده شده است. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با گسترش اعتراضات مردمی در آبادان، سعید تروند در خیابان‌های این شهر هدف شلیک مستقیم نیروهای نظامی-امنیتی جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان باخت. برخی منابع از شلیک گلوله جنگی و برخی دیگر از اصابت ساچمه از فاصله‌ای بسیار نزدیک خبر داده‌اند؛ اما در تمام روایت‌ها، یک نکته مشترک است: او غیرمسلح بود و در جریان اعتراضات کشته شد. آبادان و خوزستان، سال‌هاست تنها هنگام بحران دیده می‌شوند؛ هنگام آتش، هنگام فروریختن ساختمان‌ها، هنگام اعتراض و هنگام مرگ. در استانی که ثروت نفتی‌اش ستون اقتصاد کشور است، بسیاری از جوانان یا بیکارند یا مانند سعید، در قالب پیمانکاری‌های بی‌ثبات و فرساینده کار می‌کنند. اعتراضات دی‌ماه نیز در چنین بستری شکل گرفت؛ جایی که فشار اقتصادی، فرسودگی اجتماعی و سرکوب امنیتی، روی هم انباشته شده بود. پس از کشته‌شدن سعید تروند، خانواده‌اش پنج روز اجازه تحویل پیکر او را نداشتند. گزارش‌ها حاکی از آن است که نهادهای امنیتی خانواده را تحت فشار قرار دادند و تنها پس از گرفتن تعهد کتبی مبنی بر رسانه‌ای نکردن ماجرا، پیکر را تحویل دادند. حتی برخی منابع محلی نوشته‌اند که جسد او مدتی در سردخانه با عنوان «ناشناس» نگهداری می‌شد؛ روایتی که در بسیاری از پرونده‌های مشابه سرکوب اعتراضات نیز تکرار شده است. مراسم خاک‌سپاری او روز ۲۳ دی در زادگاهش برگزار شد؛ روستایی کوچک در مهران، دور از پالایشگاه‌ها و برج‌های نفتی‌ای که سعید در سایه آن‌ها کار می‌کرد. اما مرگ او از آبادان تا ایلام امتداد پیدا کرد. ویدیوهای منتشرشده نشان می‌دادند که سوگواران، کنار آرامگاهش، شعار «مرگ بر خامنه‌ای» سر می‌دهند؛ شعاری که دیگر فقط یک واکنش سیاسی نبود، بلکه خشم انباشته مردمی بود که سال‌ها میان فقر، تبعیض و خشونت دولتی زندگی کرده‌اند. در روایت سعید تروند، فقط مرگ یک معترض ثبت نشده است؛ بلکه تصویری از تناقض تلخ خوزستان و آبادان دیده می‌شود: سرزمینی ثروتمند، با مردمانی که حتی امنیت جانشان نیز تضمین نشده است.