Ali Hashemi Motlagh

علی هاشمی‌مطلق، جوانی ۳۲ ساله از ایل میوند بختیاری، ساکن شهر اندیمشک در استان خوزستان بود. او فارغ‌التحصیل فوق‌دیپلم کامپیوتر بود، اما دلبستگی واقعی‌اش به فلسفه و ادبیات، تاریخ و موسیقی اصیل ایرانی بود. علی مجرد بود و طی چهار سال گذشته، با فداکاری از مادر بیمارش پرستاری و مراقبت می‌کرد. او به ریشه‌های بختیاری خود افتخار می‌کرد و این هویت بخشی جدایی‌ناپذیر از وجودش بود. روز نوزدهم دی‌ماه، علی به خیابان‌های اندیمشک آمد تا به فراخوان اعتراضی پاسخ مثبت دهد و همگام با هم‌شهریانش، بی‌آن‌که سلاحی در دست داشته باشد، در تجمع حضور یابد. بنا بر گفته‌ی شاهدان عینی، او در محدوده‌ی بین بازار و خیابان سینا در اندیمشک هدف اصابت سه گلوله قرار گرفت؛ گلوله‌ها به مچ پای راست، پشت ران راست و پهلوی چپش اصابت کرد. صبح روز بیستم دی‌ماه، هنگامی که تلفن همراه علی خاموش شد، خانواده‌اش نگران و در جست‌وجوی او برآمدند. حوالی ظهر همان روز بود که از کشته‌شدن او باخبر شدند. به گفته‌ی یک منبع آگاه، بامداد روز ۲۲ دی‌ماه، حدود ساعت ۳ صبح، با تماس تلفنی به خانواده اطلاع داده شده و به آن‌ها اعلام شده است که تنها چند نفر از اعضای خانواده و بستگان نزدیک اجازه‌ی تحویل پیکر را دارند. همچنین به خانواده اجازه‌ی برگزاری مراسم عمومی داده نشد. پیکر علی هاشمی‌مطلق در آرامستان بهشت زهرای اندیمشک، با تدابیر شدید امنیتی، به خاک سپرده شد. به خانواده‌ی این «دلاورمرد بختیاری» پیشنهاد شد که او را به‌عنوان شهید به خاک بسپارند، پیشنهادی که با مخالفت شدید خانواده روبه‌رو شد. در پرونده‌ی علی، او را بسیجی ثبت کرده بودند که با اعتراض شدید خانواده و درگیری لفظی، موفق شدند این بخش از پرونده را حذف کنند. در نوروز ۱۴۰۵، خانواده و آشنایان بر سر مزار او حضور یافتند. در حالی که پرچم درفش کاویانی را بر مزارش به نمایش می‌گذاشتند، همه دست می‌زدند و اشک می‌ریختند. مادرش در میان گریه فریاد می‌زد: «تو قهرمان وطن هستی، بهت افتخار می‌کنم.» علی هاشمی مطلق دیگر در خیابان‌های اندیمشک قدم نمی‌زند، دیگر کتابی از فلسفه ورق نمی‌زند و صدای سازهای اصیل ایرانی را زمزمه نمی‌کند. آن‌چه از او باقی مانده، تنها نامی روی سنگ نیست؛ چهار سالی است که بی‌هیچ ادعایی کنار بستر مادرش نشست، عشقی است که به ریشه‌های بختیاری‌اش داشت و آن روز زمستانی که بی‌سلاح به خیابان آمد. پرونده‌اش را می‌شد با یک کلمه بست، اما خانواده‌اش نگذاشتند؛ همان‌طور که نگذاشتند سکوت جای واقعیت را بگیرد.