Shahab Fallahpour

شهاب فلاح‌پور فقط نوزده سال داشت. جوانی از محله کوی «شهدا» در اندیمشک؛ قهرمان و کشتی‌گیری که بسیاری او را با روحیه ورزشی، انرژی جوانی و حضورش در میان مردم شهر می‌شناختند. او نیز مانند هزاران جوان دیگر، در روزهای پرالتهاب اعتراضات، کنار مردمی ایستاد که خواهان آینده‌ای بهتر بودند؛ انتخابی که سرنوشتش را برای همیشه تغییر داد. روز جمعه، نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴، خیابان پرتو اندیمشک صحنه حضور معترضان و استقرار گسترده نیروهای سرکوب‌گر بود. در همان ساعات، شهاب در میان جمعیت قرار داشت که ناگهان گلوله‌ای جانش را نشانه گرفت. بنا بر روایت شاهدان، او هدف شلیک مستقیم تک‌تیراندازی قرار گرفت که از بالای یکی از پشت‌بام‌های اطراف مستقر شده بود. تیراندازی بدون هیچ هشداری انجام شد و شدت درگیری‌ها به‌گونه‌ای بود که هیچ فرصتی برای رساندن کمک به او باقی نماند. شهاب در همان خیابان، در نوزده‌سالگی، جان خود را در راه آزادی ایران از دست داد. سه روز بعد، پیش از آن‌که مردم شهر بتوانند با او وداع کنند، نیروهای حکومتی پیکرش را ساعت چهار بامداد، تنها با حضور پدر و مادرش و تحت تدابیر شدید امنیتی، به خاک سپردند. اجازه برگزاری مراسم تشییع از خانواده گرفته شد و آنان پس از آن نیز با فشار و تهدید روبه‌رو شدند تا درباره چگونگی کشته‌شدن فرزندشان سکوت کنند. پیکر جاویدنام شهاب فلاح‌پور در آرامستان بهشت‌زهرای اندیمشک به خاک‌ سپرده شد. شهاب را بی‌آن‌که مردم شهر فرصت آخرین بدرقه را پیدا کنند، در تاریکی سحر به خاک سپردند. خانواده‌اش را به سکوت واداشتند، اما نام او از حافظه اندیمشک پاک نشد. هربار که از خیابان پرتو سخن به میان می‌آید، یاد جوان نوزده‌ساله‌ای زنده می‌شود که بهای ایستادن کنار مردمش را با جان خود پرداخت.