Mohammad Hassan Kalhor

در شهرستان دلیجان، در دل استان مرکزی، مردی زندگی می‌کرد که نامش با فوتبال و جوانمردی گره خورده بود؛ محمدحسن کلهر. او در ۲۰ خرداد ۱۳۵۳ در همین شهر به دنیا آمد، مردی متأهل و ریشه‌دار در همان دیاری که سال‌های عمرش را در آن گذراند. تحصیلاتش در مقطع دیپلم بود و برای امرار معاش، به شغل رانندگی مشغول بود. عشق او به فوتبال از دوران جوانی آغاز شد. سال‌ها به‌طور حرفه‌ای در زمین‌های سبز بازی کرد، پیراهن تیمش را با افتخار بر تن داشت و وقتی دوران بازیکنی‌اش به پایان رسید، از میدان فاصله نگرفت؛ به‌جای آن، جایگاهش را تغییر داد. به عنوان مربی، دانش و تجربه‌اش را به نسل بعد منتقل کرد. همچنین لباس داوری پوشید و به عنوان یکی از داوران رسمی فوتبال و فوتسال، سال‌ها با انصاف و بی‌طرفی روی خط‌ها ایستاد. آن‌چه او را از بسیاری دیگر متمایز می‌کرد، نه فقط تجربه‌اش در ورزش، بلکه اخلاقش بود. محمدحسن مردی خوش‌اخلاق و بسیار مهربان بود؛ کسانی که او را می‌شناختند از برخورد منصفانه‌اش می‌گفتند، از روحیه ورزشی‌ای که هرگز کنار نگذاشت، از این‌که حتی در سخت‌ترین لحظات یک مسابقه، عدالت را فدای هیچ‌چیز نمی‌کرد. همین ویژگی‌ها بود که او را در میان جامعه ورزشی دلیجان و استان مرکزی به چهره‌ای محبوب و شناخته‌شده تبدیل کرد. اما نقش او فراتر از داوری و مربی‌گری بود. او برای جوانان شهرش، مشوقی واقعی بود. تلاش می‌کرد میدان‌های ورزشی را به فضایی سالم و پرانرژی تبدیل کند، جایی که نسل جوان بتواند رشد کند، بیاموزد و عشق به ورزش را حس کند. برای بسیاری از جوانان دلیجان، او فقط یک داور یا مربی نبود؛ او الگویی از منش پهلوانی و انصاف بود. عشق او به فوتبال در فرزندش نیز جوانه زده بود؛ افتخاری که به‌تازگی نصیبش شده بود این بود که پسرش به باشگاه پرسپولیس دعوت شده بود، خبری که برای پدر دلیجانی سرشار از غرور و امید بود. روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، محمدحسن کلهر نیز همچون بسیاری دیگر از مردم به خیابان آمد تا در تجمع اعتراضی شرکت کند. فردیس کرج و به‌ویژه فلکه سوم، در آن روز به یکی از کانون‌های اصلی تجمعات اعتراضی تبدیل شده بود. هنگامی که نیروهای سرکوبگر شروع به شلیک گلوله کردند، گلوله‌ای جنگی به پیشانی حسن اصابت کرد و او در همان لحظه جانش را از دست داد. دو روز بعد، پیکر او را به خانواده‌اش تحویل دادند. پیکر محمدحسن به زادگاهش دلیجان منتقل شد و مراسم خاک‌سپاری او نیز در همان‌جا برگزار شد. در مراسمی که به یاد او در روز چهلم جان‌باختنش برگزار شد، جمع زیادی از مردم، خانواده و انجمن‌های ورزشی حضور یافتند و این مراسم، آن‌گونه که شایسته او و شأن یک پیشکسوت فوتبال بود، برگزار شد. نام محمدحسن کلهر اکنون در کنار نام دیگر جان‌باختگان دی‌ماه ۱۴۰۴ می‌ایستد؛ کسانی که میدان ورزش را با میدان زندگی و مقاومت پیوند زدند. یاد او در دل جوانانی که تربیت کرد، در خاطره اهالی دلیجان، و در تاریخ این روزها، جاودان خواهد ماند.

حسن کلهر، معروف به حسن، ۴۹ ساله و اهل شهرستان دلیجان بود. او فوتبالیست پیشین و داور باسابقه‌ی رسمی فوتبال ایران به شمار می‌رفت. سال‌ها در میدان‌های ورزشی سوت می‌زد، قانون را اجرا می‌کرد و بازی‌ها را با دقت قضاوت می‌نمود. تجربه و نظم او در فوتبال، نامش را در میان داوران کشور ثبت کرده بود. در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در فردیس کرج، حسن بر اثر اصابت مستقیم گلوله‌ی نیروهای امنیتی جان باخت. شلیک در برابر چشمان دوستش رخ داد. مردی که سال‌ها در زمین فوتبال تصمیم‌های سخت می‌گرفت، این‌بار خود هدف گلوله قرار گرفت. او اهل دلیجان بود؛ شهری در استان مرکزی. محمدحسن از همان‌جا برخاسته و مسیر ورزش را انتخاب کرده بود. فوتبال برایش فقط بازی نبود؛ بخشی از هویت و سال‌های زندگی‌اش را شکل داده بود. داوری رسمی، مسئولیت و دقت می‌طلبید و او این مسئولیت را سال‌ها بر دوش کشیده بود. آن روز در فردیس، حسن هم مثل بسیاری دیگر در میان مردم بود. چون خود جزئی از آن‌ها بود و وظیفه‌ی خود می‌دانست که کنارشان باشد، ولی گلوله‌ای که به او اصابت کرد، ناگهان همه‌چیز را خاموش کرد. یکی از آشنایان، همان‌جا حضور داشت و لحظه‌ی اصابت را دید. تصویری که برای او سنگین‌تر از هر خاطره‌ای است. پیکرش پس از واقعه به خانواده تحویل داده شد. او در زادگاهش دلیجان به خاک سپرده شد. مردی که سال‌ها در زمین فوتبال قضاوت کرده بود، حالا نامش در فهرست جان‌باختگان اعتراضات ثبت شده است و خانواده با غیاب او روبه‌رو هستند. از او امروز نامی در فوتبال و خاطره‌ای تلخ در فردیس باقی مانده است. محمدحسن کلهر، داوری اهل دلیجان که در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در فردیس کرج با شلیک گلوله از میان ما رفت.