Mohammad Amin Soltani

Mohammad Amin Soltani, 21 or 22, was shot dead on the evening of Thursday, 8 January 2026, during nationwide anti-government protests in Andisheh, Tehran province. A memorial profile compiled with information from his family says he was born in Kermanshah and lived in Tehran, where he studied biology at university. He was an only child, played the guitar, exercised regularly, and often took in stray cats. According to the profile, he joined the protests in Andisheh with his father at around 9:30 p.m. When a young woman nearby was wounded by gunfire, he asked his father to help the injured and moved toward the front of the crowd. He was struck by a single bullet to the heart while standing on a rubbish bin with his fists raised, and died at the scene. Iran Human Rights lists him among those killed in Tehran province on 8 January. The Human Rights Activists News Agency (HRANA) records his name as confirmed, citing a list of the dead published by the Iranian government.

محمدامین سلطانی، متولد ۵ مرداد ۱۳۸۳، تنها فرزند خانواده بود؛ جوانی که در دانشگاه پردیس شهید چمران در رشتهٔ دبیری زیست‌شناسی تحصیل می‌کرد. او در کنار درس و تدریس، ورزش می‌کرد، گیتار می‌نواخت و دنیایی از علاقه به هنر، طبیعت و حیوانات داشت؛ به‌خصوص گربه‌ها که همیشه جای ویژه‌ای در قلبش داشتند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، در شهرک اندیشه، محمدامین در میان معترضان حضور داشت. حوالی ساعت ۹:۳۰ شب، در میان شلوغی و صدای درگیری‌ها، نوجوانی بر اثر تیراندازی مجروح شد. محمدامین به‌جای عقب‌نشینی، رو به اطرافیان کرد و گفت به مجروحان کمک کنند و خودش به سمت جلو رفت. چند لحظه بعد، روی یک سطل زباله ایستاد؛ دستانش را گره کرد و صدای اعتراضش را بلند نمود. در همان لحظه، بر اساس گزارش‌های منتشرشده، با شلیک گلوله‌ای از پشت سر هدف قرار گرفت. فردی سراسیمه برای نجاتِ پسر تلاش کرد تا او را به بیمارستان برساند، اما با ممانعت مأموران مواجه شد و پیکر محمدامین در اختیار نیروهای حکومتی قرار گرفت. آن شب، یکی از آشنایان تنها لباس خون‌آلود او را به‌دست مادرش رساند؛ غمناک‌ترین یادگاری برای مادری که چشم‌انتظار فرزندش بود. از همان‌جا روزهایی پر از بیم و انتظار آغاز شد. پس از هفت روز بی‌خبریِ جانکاه و جست‌وجوهای بی‌وقفه، سرانجام پیکر محمدامین در کهریزک شناسایی شد. کسانی که او را می‌شناختند، از جوانی می‌گویند که نسبت به رنج دیگران بی‌تفاوت نبود؛ کسی که به ریشه‌های خود، به کُرد بودنش و به سرزمینش افتخار می‌کرد و دلبستهٔ طبیعت بود. محمدامین آرزوهایی داشت؛ مانند بسیاری از جوانان هم‌سن‌وسال خود. اما زندگی‌اش در ۲۱ سالگی متوقف شد. دبیر زیست‌شناسی بود؛ معلمی که قرار بود نسل‌های بیشتری را با رازهای حیات آشنا کند، اما خود از ادامه زندگی بازماند. امروز نیمکت‌های کلاس، معلمشان را کم دارند و شاگردانش تنها خاطره صدای او را با خود حمل می‌کنند. او را با همان دستان گره‌کرده‌ای به خاک سپردند که آخرین بار برای آزادی مشت کرده بود.