Sajjad Darab

سجاد داراب، متولد 20 آبان 1383، جوانی بود که از همان سال‌های نوجوانی تلاش می‌کرد روی پای خودش بایستد. او در کارخانه رنگ خودرو مشغول کار بود و مدتی نیز کافی‌شاپی راه‌اندازی کرده بود، اما به دلیل شرایط نابه‌سامان اقتصادی ناچار شد آن را تعطیل کند. سجاد همواره برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد و امید داشت حاصل زحماتش را ببیند، اما فرصت رسیدن به آن آینده هرگز برایش فراهم نشد. سجاد پسر دایی رضا حبیبی بود، اما رابطه‌شان فراتر از نسبت خانوادگی بود؛ دوستانی صمیمی که بیشتر وقت‌ها کنار هم بودند. شامگاه…

سجاد داراب، متولد ۲۰ آبان ۱۳۸۳، جوانی بود که از همان سال‌های نوجوانی تلاش می‌کرد روی پای خودش بایستد. او در کارخانه رنگ خودرو مشغول کار بود و مدتی نیز کافی‌شاپی راه‌اندازی کرده بود، اما به دلیل شرایط نابه‌سامان اقتصادی ناچار شد آن را تعطیل کند. سجاد همواره برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد و امید داشت حاصل زحماتش را ببیند، اما فرصت رسیدن به آن آینده هرگز برایش فراهم نشد. سجاد پسر دایی رضا حبیبی بود، اما رابطه‌شان فراتر از نسبت خانوادگی بود؛ دوستانی صمیمی که بیشتر وقت‌ها کنار هم بودند. شامگاه هجدهم دی‌ماه همراه رضا و چند تن از دوستان‌شان از خانه خارج شدند. پس از پارک کردن خودروها، به جمعیت پیوستند، اما ازدحام زیاد در شهرک اندیشه فاز یک باعث شد از یک‌دیگر جدا شوند. بین خیابان سوم و چهارم شرقی، سجاد هدف شلیک قرار گرفت. هنگام اصابت گلوله، دستش مقابل قلبش بود؛ گلوله ابتدا از دستش عبور کرد و سپس به قلبش رسید. او بر زمین افتاد، در حالی که رضا در میان شلوغی به دنبالش می‌گشت. وقتی رضا او را پیدا کرد و برای کشیدن او به عقب و نجاتش اقدام کرد، خود نیز هدف گلوله قرار گرفت. اندکی بعد، فردی که تلفن‌همراه سجاد را در اختیار داشت با خانواده تماس گرفت و خبر داد که او تیر خورده است. خانواده با آن فرد قرار گذاشتند، تلفن‌همراه و وست سجاد را تحویل گرفتند و جست‌وجوی طاقت‌فرسای خود را در بیمارستان‌ها آغاز کردند. سرانجام به بیمارستان نور شهریار رسیدند. به روایت بستگان و شاهدان، فضای بیمارستان آکنده از خون و ازدحام مجروحان بود و همه‌جا از زخمی‌ها پر شده بود. خانواده ناچار شدند تک‌تک مجروحان را بررسی کنند تا شاید سجاد را بیابند، اما او در میان آن‌ها نبود. سپس به آنان گفته شد دو اتاق دیگر نیز وجود دارد که تعدادی از مجروحان به آن‌جا منتقل شده‌اند اما ورود به آن بخش با سختگیری همراه بود. خانواده با خواهش و التماس اجازه ورود گرفتند. آن‌ها روایت می‌کنند که در آن اتاق‌ها، شمار زیادی از مجروحان و جان‌باختگان، نیمه‌جان یا بی‌جان، در ملحفه‌های سفید پیچیده شده بودند. سجاد را نیز در میان همان پیکرها پیدا کردند؛ اما دیگر دیر شده بود. با این حال، پیکر او همان شب به خانواده تحویل داده نشد. در حالی که خانواده هم‌زمان نگران بی‌خبری از رضا نیز بودند، جست‌وجو ادامه یافت تا سرانجام مشخص شد هر دو به کهریزک منتقل شده‌اند. سجاد نیز مانند رضا با عنوان «ناشناس» ثبت شده بود. خانواده برای شناسایی او مسیر دشواری را پشت سر گذاشتند؛ بررسی تصاویر، جست‌وجو در محل نگهداری پیکرها و همراه شدن با بستگان برای یافتن عزیزشان. پس از شناسایی، هنگام مراجعه برای تحویل پیکر، به دلیل گم شدن برچسب‌های شناسایی، بار دیگر مجبور شدند تمام آن روند تلخ را از ابتدا تکرار کنند. پس از کدگذاری، پیکر سجاد نیز تحویل داده شد و شبانه ابتدا به بهشت زهرا و سپس به باغ رضوان منتقل شد تا در آرامگاه ابدی آرام بگیرد. پس از آن نیز خانواده بارها تحت فشار قرار گرفتند تا او را با عنوان «شهید» معرفی کنند اما این درخواست را نپذیرفتند. سجاد داراب جوانی بود که سال‌ها برای ساختن آینده خود تلاش کرده بود؛ آینده‌ای که هرگز فرصت رسیدن به آن را پیدا نکرد. سرنوشت او و رضا حبیبی در یک شب و در یک مسیر به هم گره خورد؛ دو پسرخاله که از خانه کنار هم بیرون رفتند و هر دو در همان شب جان باختند.