Soroush Karami

سروش، جوانی ۱۸ ساله اهل سنقر و کلیایی کرمانشاه بود. در آغاز راه زندگی قرار داشت. در مکانیکی کار می‌کرد، به خودرو علاقه داشت و آرزو می‌کرد روزی با تلاش و زحمت خودش ماشینی بخرد. پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات کرمانشاه و در محدوده آخر مسکن، گلوله‌ای مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر داد. او پس از اصابت گلوله به درمانگاه مسکن منتقل شد و سپس به بیمارستان طالقانی رسید، اما شدت جراحات فرصتی برای ادامه‌ی زندگی باقی نگذاشت. وقتی سروش به خانه بازنگشت، خانواده‌اش جست‌وجویی بی‌وقفه را آغاز کردند. هر مراجعه با امیدی تازه و پاسخی نامعلوم همراه بود. گاهی گفته می‌شد او در بازداشت است و زنده بازخواهد گشت. همین جمله کوتاه، خانواده را ماه‌ها میان بیم و امید نگه داشت. ماه‌ها بعد، ویدئویی به دست خانواده رسید؛ تصاویری از درمانگاه مسکن که جوانی زخمی را روی زمین نشان می‌داد و دقایقی بعد چند نفر او را با خود حمل می‌کردند. خانواده چهره را سروش شناختند. پیگیری‌ها دوباره آغاز شد. درمانگاه اعلام کرد مجروحان به بیمارستان طالقانی منتقل شده‌اند و بیمارستان نیز اعلام کرد که مجروحان را نیروهای امنیتی از آن‌جا منتقل کرده‌اند. بار دیگر امیدوار شدند که شاید سروش هنوز زنده باشد. تماس پزشکی قانونی برای انجام آزمایش دی‌ان‌ای، حقیقت را آشکار کرد. نتیجه‌ی آزمایش نشان داد پیکری که ماه‌ها پیش با هویت فرد دیگری دفن شده بود، متعلق به سروش کرمی است؛ در حالی که پیکر امیرعلی حیدری، نوجوان دیگری که در همان اعتراضات جان باخته بود، بدون شناسایی در بخش قبور بی‌نام‌ونشان آرامستان کرمانشاه دفن شده بود. نبش قبر انجام شد و نشانه‌های باقی‌مانده، از جمله دندان‌های کامپوزیت سروش و پلاتین پای امیرعلی، هویت هر دو پیکر را تأیید کرد. سروش دوباره تشییع و در آرامستان روستای لنجاب در سنقر به خاک‌سپرده شد و امیرعلی نیز به زادگاه خود بازگشت. اما در این هفت ماه، میان دو خانواده پیوندی شکل گرفته بود که فراتر از نسبت‌های خونی بود. خانواده امیرعلی در تمام این مدت بر مزار کسی حاضر می‌شدند که گمان می‌کردند فرزندشان است، بی‌آن‌که بدانند او سروش است. خانواده سروش نیز پس از روشن شدن حقیقت، برای امیرعلی نیز اندوهگین و سوگوار بودند. در مراسم خاک‌سپاری نیز در دستان مادران دو قاب عکس دیده می‌شد؛ یکی تصویر سروش و دیگری تصویر امیرعلی.