Mohammad Reza Samiei

Javidnam MohammadRezaSamiei, a 20-year-old from Shiraz, was shot dead by officers in the Maaliabad neighborhood on January 8. Before his death, he had written on his Instagram page, emphasizing his love for Iran, preferring "death with dignity" over "life with humiliation."

شیراز، شهر عشق و بهار؛ شهر کوروش بزرگ، شهر کریم‌خان زند و لطفعلی‌خان زند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، خیابان‌های این شهر تاریخی شاهد اعتراضاتی بود که نام و خاطره برخی از جوانانش را در حافظه مردم ماندگار کرد. در میان آنان، محمدرضا سمیعی، جوانی ۲۰ ساله، اصالتاً اهل شهر همایجان در شهرستان سپیدان استان فارس و ساکن شیراز بود؛ جوانی که در آغاز راه زندگی قرار داشت و همچون بسیاری از هم‌نسلانش، آرزوها و امیدهای فراوانی برای آینده در سر می‌پروراند. او از فرزندان دیار فارس بود؛ دلیر همانند کریم‌خان و خوش‌سیما همانند لطفعلی‌خان زند. نام محمدرضا برای خانواده و نزدیکانش با غیرت، شجاعت و جوانمردی گره خورده است؛ جوانی از سرزمینی که تاریخش با دلاوری و آزادگی درآمیخته است. در ۱۸ دی‌ماه، در خیابان معالی‌آباد شیراز، محمدرضا سمیعی بر اثر شلیک مستقیم گلوله جان خود را از دست داد. به گفته یک منبع مطلع، او با اصابت سه گلوله جنگی کشته شد و پیکرش پس از حدود یک هفته به خانواده تحویل داده شد. همچنین بنا بر روایت‌های منتشرشده، نیروهای حکومتی اجازه برگزاری مراسم خاک‌سپاری عمومی را ندادند و پیکر این جوان تنها با حضور پنج نفر از اعضای خانواده به خاک سپرده شد؛ وداعی تلخ و محدود که بر اندوه خانواده و نزدیکانش افزود. مراسم چهلم این جوان برومند در حالی برگزار شد که مزار و اطراف آن با گل آراسته شده بود و حتی از سقفی که بالای مزار نصب شده بود، گل‌ها آویزان بودند. فضای مراسم آکنده از اندوه و یاد او بود و صدای گریه مادر و نزدیکانش دل هر انسانی را سرشار از درد و غم می‌کرد؛ لحظاتی که برای حاضران، به یادماندنی و سنگین از احساس و اندوه باقی ماند. محمدرضا تنها ۲۰ سال داشت؛ جوانی که می‌توانست سال‌های بسیاری در کنار خانواده و دوستانش زندگی کند، آرزوهایش را دنبال کند و آینده‌ای برای خود بسازد. اما نام او امروز در کنار نام دیگر فرزندان جان‌باخته این سرزمین قرار گرفته است. هرچند زندگی‌اش کوتاه بود، اما یاد و خاطره‌اش در دل خانواده، دوستان و مردم دیارش زنده خواهد ماند. آنان که او را می‌شناختند، از شجاعت، جوانمردی و مهربانی‌اش یاد می‌کنند و نامش را با احترام بر زبان می‌آورند. یاد محمدرضا سمیعی در حافظه جمعی مردم فارس و شیراز باقی خواهد ماند و خاطره‌اش در گذر زمان فراموش نخواهد شد. یادش گرامی و نامش جاویدان باد.