Mohammad Hossein Pournakhaei Kheyrabadi

جاویدنام محمدحسین پورنخعی خیرآبادی، ۲۴ ساله و اهل راور کرمان بود؛ معلمی دلسوز و فوتبالیستی پرتلاش که زندگی‌اش میان کلاس درس و سالن ورزش معنا پیدا کرد. کودکی‌اش میان کوچه‌های خاکی کرمان گذشت؛ کوچه‌هایی که تابستان‌هایش زیر آفتاب سوزان کرمان داغ می‌شد و زمستان‌هایش با سرمای استخوان‌سوز، رد یخ و قندیل را بر بام‌ها به جا می‌گذاشت. همان کوچه‌های ساده و خاکی، با یک توپ پلاستیکی، عشقی را در دلش کاشت که سال‌ها بعد او را به سالن‌های ورزشی برد. با پیراهن تیمش می‌دوید، گل می‌زد و شادی‌اش فضای سالن را پر می‌کرد. او باور داشت آموخته‌ها زمانی ارزشمندتر می‌شوند که با دیگران به اشتراک گذاشته شوند. همین نگاه او را به مسیر معلمی رساند. در کنکور سال ۱۳۹۹ در رشته آموزش راهنمایی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان پذیرفته شد و در پردیس شهید پاک‌نژاد یزد به تحصیل پرداخت. در کلاس درس، فقط الفبای کتاب‌ها را آموزش نمی‌داد؛ با قلبش درس زندگی می‌داد، درس شجاعت، امید و ایستادن در برابرظلم وستم. اما روز ۱۹ دی‌ماه برای محمدحسین جور دیگری رقم خورد. در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای اعتراض به ظلم، سرکوب مردم و شرایط اقتصادی و سیاسی ایران، او در کنار دوستانش راهی خیابان شد. حضور زن و مرد، پیر و جوان و خانواده‌هایی که در آن روز در کنار یک‌دیگر بودند، برای او نشانه‌ای از امید و آرزوی آینده‌ای بهتر بود. اما لحظاتی بعد، گلوله‌ای جنگی که توسط تک‌ تیرانداز نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی شلیک شد، به پشت محمدحسین اصابت کرد و شدت جراحت فرصت انتقال او به بیمارستان را نداد؛ و همان‌جا جانش را از دست داد. پس از آن، از پدر و مادر محمدحسین، اعترافاتی اجباری گرفته شد و گزارش‌هایی از فشار بر خانواده او و پخش اظهارات اجباری از رسانه ملی منتشر شد. این فشارها چنان ادامه یافت که امکان برگزاری آزادانه مراسم خاک‌سپاری و چهلم او نیز برای خانواده و دوستدارانش فراهم نشد. با این همه، نام محمدحسین در کلاس‌های درس، سالن‌های ورزشی و قلب مردم کرمان زنده ماند؛ یاد معلمی که با عشق آموزش می‌داد، فوتبالیستی که با امید می‌دوید و جوانی که رؤیاهایش ناتمام ماند.