Katayoun Doulabi

کتایون دولابی ۴۲ سال داشت. زنی منظم، دقیق و بسیار مهربان که به کتاب و کتاب‌خوانی علاقه‌مند بود و بخش بزرگی از فکر و زندگی‌اش به پسر یازده‌ساله‌اش، کیارش، اختصاص داشت. او مثل هر مادری نگران آینده‌ی فرزندش بود؛ اما این نگرانی برای کتایون فقط به زندگی امروز و فردای پسرش محدود نمی‌شد. او به جامعه‌ای فکر می‌کرد که کیارش قرار بود در آن بزرگ شود. یکی از نزدیکانش می‌گوید کتایون بارها از ضرورت حضور مردم در خیابان حرف می‌زد و می‌گفت: «اگه ما به خیابون نریم و همه همین فکر رو بکنن، بچه‌هامونم مثل خودمون بزرگ می‌شن.» او نمی‌خواست کیارش همان شرایطی را تجربه کند که خودش سال‌ها در آن زندگی کرده بود. آرزویش این بود که روزی در کشورش شرایطی فراهم شود تا پسرش بتواند در وطن بماند و آینده‌اش را همان‌جا بسازد. نزدیکانش او را به مهربانی و دقتش می‌شناختند، اما شجاعتی که در آن روزها از خود نشان داد، تصویر دیگری از او در ذهنشان ثبت کرد؛ زنی که برای آینده‌ای متفاوت، حاضر بود خودش قدمی بردارد. شب ۱۹ دی ۱۴۰۴، کتایون به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت داد و به جمع معترضان پیوست. در نیشابور، در محدوده‌ی تقاطع خیابان‌های امیرکبیر و ملاصدرا، او همراه یکی از آشنایانش در مسیر ملاصدرای شمالی قصد عبور از خیابان را داشت. هنگام عبور، خواست از جدول بپرد که ناگهان به زمین افتاد. همراهش در ابتدا تصور کرد کتایون زمین خورده است، اما خیلی زود متوجه شد که او هدف گلوله قرار گرفته. نخست گمان می‌کرد گلوله ساچمه‌ای باشد، ولی وقتی کتایون را به بیمارستان رساندند، مشخص شد گلوله جنگی به او اصابت کرده است. گلوله به کبدش آسیب زده بود و خون‌ریزی شدید، وضعیتش را بحرانی کرده بود. با وجود این‌که او را سریع به بیمارستان رساندند، شدت خون‌ریزی جانش را گرفت. کتایون در راه آزادی وطن جان باخت. فردای همان شب، پیکر او را از سردخانه تحویل گرفتند و مراسم خاک‌سپاری‌اش در آرامستان بلبل‌آباد نیشابور برگزار شد. کیارش یازده‌ساله بود؛ پسری که مادرش بیش از هر چیز به آینده‌ی او فکر می‌کرد. کتایون به خیابان رفته بود تا شاید روزی فرزندش در کشوری زندگی کند که برای ساختن آینده‌اش مجبور به ترک آن نباشد. او دیگر نمی‌توانست در کنار کیارش بماند، اما شجاعتی که از خود نشان داد، در یاد نزدیکانش باقی ماند؛ یاد زنی مهربان و کتاب‌دوست که امید داشت فرزندش زندگی متفاوتی را تجربه کند.