Mohammad Amin Hajian Tabari

محمدامین حاجیان طبری، متولد دوم مرداد ۱۳۷۱، اهل بابل بود. جوانی که زندگی‌اش را با کار و تلاش ساخته بود و در پاساژ ملک‌التجار بابل مغازهٔ کفش‌فروشی داشت. او متأهل بود و همراه همسرش برای آینده‌ای که در انتظارشان بود برنامه‌ریزی می‌کرد. همسرش می‌گوید چهار سال یک‌دیگر را می‌شناختند و در کنار هم برای آینده‌شان رؤیا می‌ساختند. پس از سال‌ها عشق و همراهی، تنها چندماه از ازدواجشان گذشته بود و تازه زندگی مشترک‌شان را آغاز کرده بودند. محمدامین جوانی پرتلاش، خوش‌قلب و مهربان بود که برای کار و زندگی‌اش زحمت می‌کشید و از کوچک‌ترین خوشحالی‌های زندگی لذت می‌برد. آن‌ها برای آینده برنامه‌های زیادی داشتند؛ از جمله سفرهایی که آرزو داشتند در کنار هم تجربه کنند. اما هنوز زمان زیادی از آغاز زندگیِ مشترک‌شان نگذشته بود که آن رؤیاها ناتمام ماند. پنجشنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، محمدامین و همسرش برای شرکت در مراسم عروسی یکی از بستگان نزدیک راهی آمل شدند. شبی که قرار بود با شادی و دیدار خانواده به پایان برسد، به تلخ‌ترین شب زندگیِ عزیزان‌شان تبدیل شد. حدود ساعت دوازده شب، محمدامین به همراه برادرِ همسرش برای خرید سیگار از خانه خارج شدند و به سر کوچه رفتند؛ غافل از این‌که تنها چند دقیقه بعد، زندگی‌شان برای همیشه دگرگون خواهد شد. ناگهان صدای تیراندازی در خیابان پیچید و گلوله‌ای جنگی به پهلوی محمدامین اصابت کرد. برادرِ همسرش که شاهد این صحنه بود، بی‌درنگ به سمت خانه دوید تا خودرو بیاورد و او را به بیمارستان برساند. اما مأموران حاضر در محل مانع شدند. هرچه توضیح می‌داد که آن‌ها نه در تجمعی حضور داشته‌اند و نه ارتباطی با اعتراضات دارند و تنها ساعتی پیش از یک مراسم عروسیِ خانوادگی بازگشته‌اند، فایده‌ای نداشت. در همین حال، محمدامین با جراحت ناشی از اصابت گلوله دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همسرش روایت می‌کند که حدود دو ساعت پس از تیر خوردن، در حالی که تلاش‌ها برای رساندن او به مرکز درمانی ادامه داشت، در مسیر انتقال به بیمارستان جان خود را از دست داد. خانواده‌ای که تا آخرین لحظه به نجات او امید داشتند، سرانجام با خبر مرگ مرد جوانی روبه‌رو شدند که تنها برای خریدی کوتاه از خانه خارج شده بود. هم‌زمان، برادر همسر محمدامین که برای کمک به او تلاش می‌کرد، توسط مأموران بازداشت شد. خانواده می‌گویند او دو شبانه‌روز در بازداشت تحت فشار و ضرب‌وشتم شدید قرار گرفت؛ به‌طوری که پردهٔ گوشش آسیب دید و از ناحیهٔ سر دچار جراحات جدی شد. شدت آسیب‌ها به حدی بود که پس از آزادی نیاز به بستری شدن و درمان داشت و حتی نتوانست در مراسم خاک‌سپاری و آخرین وداع با محمدامین حضور پیدا کند. به گفتهٔ خانواده، بازجویان از او می‌خواستند اعتراف کند که خودش محمدامین را کشته است. محمدامین مردی که عاشق زندگی بود. او برای آینده‌اش برنامه داشت، به سفر فکر می‌کرد و در کنار همسرش رؤیای روزهای بهتر را می‌ساخت. اما گلوله‌ای که آن شب به او اصابت کرد، همهٔ آن رؤیاها را ناتمام گذاشت و جای خالی‌اش را برای همیشه در قلب خانواده و عزیزانش باقی گذاشت.