Amir Ali Kiani

من در تابستان به دنیا آمدم. دوران کودکی‌ام مثل بقیه بچه‌ها، با بازی و مدرسه و مشق گذشت. در دوران جوانی مثل خیلی از جوان‌های این سرزمین، رؤیاهای خودم را داشتم. زندگی را دوست داشتم و می‌خواستم هر روز چیزی به آن اضافه کنم؛ خاطره‌ای، تجربه‌ای یا دستاوردی. دوستان زیادی داشتم و مثل برادر همدیگر را دوست داشتیم. من از نسلی بودم که معنای آزادی را از اینترنت آموخت و خود نیز می‌خواست آن را لمس کند. نسلی که آموخته بود که خواسته‌هایش را فریاد بزند، آنچه را در دل دارد بگوید و یا حتی بخشی از هویت، باورها و خاطراتش را بر پوست خود با جوهر ماندگار کند. ما خیلی زود فهمیدیم که باید برای آزادی و سبک زندگی مورد علاقه‌مان تلاش کنیم، تلاشی که حتی می‌توانست پایان زندگی‌مان باشد. روزی من عبارت «کینه می‌ماند» را که برایم معنادار بود روی سینه‌ام خالکوبی کردم، وقتی مادرم از من دلیل آن را پرسید، با شوخی به او گفتم: «اگر چیزی شد با همین تتو، من را پیدا می‌کنی». آن روز، هیچ‌کداممان فکر نمی‌کردیم این جمله روزی رنگ واقعیت بگیرد. زمستان فرا رسید و با آمدن زمستان، دوران خدمت سربازی من هم به پایان رسید و من با هیجان در انتظار رسیدن کارت پایان خدمتم بودم. این زمستان با سال‌های دیگر فرق داشت، مشکلات اقتصادی و شرایط سخت زندگی در حکومتی استبدادی دیگر نفسمان را بیش از پیش تنگ کرده بود. خیابان‌ها در روزهای دی‌ماه ۱۴۰۴ پر از تنش بود و مردم به امید آینده‌ای بهتر به خیابان ها آمده بودند و درگیری‌ها بالا گرفته بود، چون این بار بسیاری از مردم نه تنها سرنگونی جمهوری اسلامی را می‌خواستند، بلکه خواستار برگشت پهلوی به ایران بودند. با اینکه عده‌ای هم کشته شده بودند، من هم تصمیم گرفتم که برای آزادی میهنم کاری بکنم. عصر جمعه ۱۹ دی وقتی داشتم خانه را به قصد خیابان ترک می‌کردم مادرم پرسید: «کی بر می‌گردی؟» به او گفتم: «زود، برای شام بر‌می‌گردم.» خیابان‌های تهرانپارس شلوغ بود، مرد و زن، پیر و جوان با هدفی مشترک، آزادی را صدا می‌زدند و من هم در کنار آنها بودم، هوا تاریک بود ولی می‌شد امید را در چشم‌ها دید. فضا را حس پیروزی پر کرده بود و آزادی در افق سوسو می‌زد که ناگهان شلیک گلوله‌ها از طرف نیروهای سرکوب آغاز شد و آرزوها تک‌تک به زمین افتادند و نقشی قرمزرنگ، دورشان را گرفت. من بی‌خبر بودم که گلوله‌ای از پشت مرا هم هدف گرفته. آن گلوله در آن شب تیره و سرد در پشت سرم جای گرفت و زندگی من در آن لحظه و در آن خیابان، ناجوانمردانه به آخر رسید. من آن شب به خانه برنگشتم، مادرم در خانه انتظارم را می‌کشید، شام داشت سرد می‌شد و از من خبری نبود. مادرم خبر نداشت که من نه تنها آن شب بلکه هیچ‌وقت به خانه‌مان باز نخواهم گشت. وقتی او برای شناسایی پیکرم به سردخانه آمد، دیگر نه صدایم مانده بود و نه چهره‌ای که او می‌شناخت. آنچه مرا به او رساند، همان خالکوبی روی سینه‌ام بود و مادرم توانست بدن سرد و بی‌جان فرزندش را برای آخرین بار در آغوش بگیرد. من را در بهشت زهرای تهران به خاک‌ سپردند. جمعیت زیادی آمده بودند تا با من خداحافظی کنند. مادرم گل‌ها را پر پر می کرد و می گریست. سر کوچه‌مان حجله‌ای بود که یادآور سفر زودهنگامم باشد. دوستان و‌ رفقایم خانواده‌ام را تنها نگذاشتند، مراسم سوم و هفتم هم برگزار شدند، آگهی مراسم یادبودم از طرف ملت داغدار ایران نوشته شده بود.