Neda Mohammadi

مردم از خانه‌ها بیرون آمده بودند؛ زن و مرد، پیر و جوان و حتی کودک، کنار هم ایستاده بودند و صدایشان در خیابان می‌پیچید. صدایی که از ترس عبور کرده بود و میان ساختمان‌ها بالا می‌رفت؛ فریادهایی برای آزادی، برای زندگی، برای آینده‌ای که می‌خواستند خودشان درباره‌اش تصمیم بگیرند. ندا محمدی، بیست‌وچهار ساله، آن شب به خیابان آمده بود؛ برای کشیدن نقش آزادی بر بوم زندگی. تنها نبود؛ همراه سیلی از جمعیتی خروشان به خیابان آمده بود؛ جمعیتی که می‌خروشید و خیابان را زیر گام‌ها و فریادهایش به لرزه درمی‌آورد. شاید هیچ‌کدام نمی‌دانستند چند دقیقه بعد، همین خیابان قرار است آخرین تصویر مشترکشان را در خود نگه دارد. با بالا گرفتن درگیری، شلیک‌ها آغاز شد. شلیک اول به پای ندا نشست. گلوله‌ای سربی، پوست و گوشت را درید و درد را تا مغز استخوانش برد؛ اما ندا بر زمین نیفتاد. ننشست. شالش را از سر برداشت و با همان پارچه، زخمش را بست. هنوز کاری ناتمام داشت؛ چیزی در او اجازه نمی‌داد بر زمین بماند. هنوز آدم‌هایی بودند که زخمی شده بودند و به کمک احتیاج داشتند. دوباره ایستاد؛ دوباره به میان جمع برگشت و در کنار دیگران ماند. ندا نقاش بود. شاید برای همین، جهان را کمی متفاوت‌تر می‌دید؛ با خط، با سایه، با نور، با رنگ‌هایی که روی بوم کنار هم می‌نشستند و از یک سطح سفید، چیزی زنده می‌ساختند. نقاشی، راهی بود تا جهان خودش را روی بوم بسازد؛ جهانی که در آن، هنوز جایی برای زیبایی وجود داشت. کسی که با رنگ‌ها زندگی می‌کند، خوب می‌داند که سیاهی، تمام تصویر نیست. اما آن شب، خیابان رنگ دیگری گرفته بود. ندا به یاری مجروحان رفت؛ در میان صداهای پراکنده، دویدن آدم‌ها و هراس ناگهانی خیابان، هنوز ایستاده بود. هنوز می‌خواست زنده بماند و دیگران را تنها نگذارد. چند دقیقه بعد، گلوله‌ی دوم شلیک شد. این‌بار به قلبش. ندا در آغوش آشنایی افتاد. و خیابان پیروزی، در همان لحظه، شاهد فروافتادن دختری شد که چند دقیقه پیش هنوز ایستاده بود، زخمش را بسته بود و به دیگران کمک می‌کرد. شش روز بعد، پیکر ندا پس از فشار، تهدید و ممانعت‌های امنیتی به خانواده تحویل داده شد. از خانواده خواسته شد او را بی‌سروصدا و بدون مراسمی که بتواند نامش را دوباره در خیابان‌ها طنین‌انداز کند، به خاک بسپارند. ندا محمدی، پیش از آن‌که آخرین بار به خیابان پیروزی قدم بگذارد، دختری بود که با رنگ‌ها زندگی می‌کرد؛ با بوم، با خط، با نور و با رؤیای ساختن چیزی زیباتر. حالا از آن همه رنگ، یک تصویر در ذهن مانده است: دختری زخمی در میان خیابان؛ دوباره ایستاد، برای کمک به هم‌وطن؛ و چند لحظه‌ی بعد، در آغوشی آشنا خاموش شد.