Jannat Nezhad Ramezan

Mother of two daughters and employee at a government services counter (پیشخوان دولت), killed by direct gunfire from Islamic Republic suppressive forces during protests in Rasht on 19 Dey 1404; buried in the cemetery of Mikal Deylaman village.

جنت، که همه او را نازنین صدا می‌زدند، ۴۹ سال داشت. زنی از رشت، مادر دو دختر به نام‌های صبا و ثنا. سال‌ها پشت میز دفتر پیشخوان کار کرده بود؛ کارمندی آرام و منظم که در خانه اما شعله‌ی دیگری داشت؛ عشقی به زندگی که هیچ‌وقت خاموش نشد. نزدیکانش او را زنی صبور می‌دانستند، اما صبرش هیچ‌گاه به‌معنای سکوت نبود. او آزادی‌خواه بود، مهربان بود و برای خانواده‌اش تکیه‌گاهی که همه به آن پناه می‌بردند. غروب نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴، نازنین خودش را برای رفتن به خیابان و شرکت در تظاهرات اعتراضی آماده می‌کرد. شهر در التهاب بود و خیابان‌ها پر از صداهایی که سال‌ها خاموش مانده بودند. او به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ داده بود؛ برای فریاد زدن، فریادی برای آزادی ایران و عزت انسانی. به اطرافیانش گفت: «من برای آزادی ایران و آمدن شاهزاده دارم می‌روم. اگر چیزیم شد، به شاهزاده بگویید من به‌خاطر او رفتم.» آن شب، نازنین و همراهانش در سه‌راه تختی رشت مشغول کمک به مجروحان بودند که ناگهان صدایی در میان جمعیت بلند شد: «دارن می‌زنن، دارن می‌کشن.» او به‌همراه بقیه شروع به دویدن کرد. لحظه‌ای بعد، فریاد زد که تیر خورده است. نیروهای سرکوب از پشت، با سلاح جنگی، به زانوی او شلیک کرده بودند. اطرافیانش به‌سختی او را به خانه رساندند و تلاش کردند جلوی خون‌ریزی را بگیرند، اما موفق نشدند. جنت که از درد شکم فریاد می‌زد، با وجود بسته بودن مسیرها، به‌سختی و با تأخیر به بیمارستان منتقل شد. به‌زحمت نفس می‌کشید. در بیمارستان او را احیا کردند و سریع به اتاق عمل بردند. پس از جراحی، پزشک اعلام کرد وضعیت او خوب است و فقط به یک عمل دیگر نیاز دارد که باید به بیمارستان دیگری منتقل شود. خانواده تصمیم داشتند از آمبولانس خصوصی استفاده کنند اما این اجازه به آن‌ها داده نشد. وقتی نازنین به بیمارستان پورسینا منتقل شد، به خانواده گفتند سطح هوشیاری‌اش پایین است. پس از ریکاوری او را به آی‌سی‌یو بردند، جایی که خانواده موفق شدند لحظه‌ای او را ببینند؛ اما اندکی بعد از آن بخش خارج شدند. یک ساعت بعد، به خانواده خبر دادند که نازنین بر اثر ایست قلبی جانش را از دست داده است. خانواده پیکر او را پس از دو روز تحویل گرفتند و در آرامستان روستایی میکال در دیلمان به خاک سپردند. در مراسمی که به‌مناسبت چهلم او در خانه‌شان برگزار شد، در حالی که تصویر نازنین در دستان دخترانش دیده می‌شد، همه دست می‌زدند و اشک می‌ریختند. دیدن دختران جوانی که برای مادرشان بی‌تابی می‌کردند و از همه می‌خواستند دست بزنند و برقصند، دل هر بیننده‌ای را به درد می‌آورد. زنی که مادر بود، کارمند بود، همسایه بود، دوست بود و در آخرین شب زندگی‌اش، تنها یک آرزو داشت: ایرانی آزاد و سربلند برای صبا و ثنا. صدای صبا، دختر نازنین (از صفحه‌ی اینستاگرام او): مامان میگن یک ماهه نیستی، یک ماهه که رفتی ولی من هنوز تو شب اتفاق گیر کردم مامان، هنوز منتظرم از اتاق عمل بیای بیرون، هنوز نمی‌دونم چی‌شده، هنوز فکر می‌کنم ثنا هیچی نمی‌دونه، هنوز دلم می‌خواد برم بابارو بغل کنم بگم مامان می‌مونه ولی یهو می‌بینم نیستی مامان.. مامان دیشب تو خواب داشتیم باهم حرف می‌زدیم یهو متوجه شدم نیستی، تو خواب فقط داد زدم و خواستم بیدار شم، با ترس از خواب پاشدم، گفتم خدایا شکرت خواب بود، اومدم بیام بغلت کنم ولی نبودی، واقعا نبودی مامان. مامان واقعا نمی‌ای؟ گفتی نجاتم بده، ببخشید نتونستم، بهت قول دادم نجاتت می‌دیم و نتونستم. تو اتاق احیا بوست کردم، گفتم نجاتت می‌دن دکترا، ببخشید بازم نتونستم. ولی قول می‌دم تا آخرین نفسم راهتو ادامه بدم، این‌دفعه واقعا قول می‌دم مامان، واقعا بهش عمل می‌کنم. خوب بخواب مامانم، من این‌ور حواسم هست به همه‌چیز.