Ali Yaghoubi

مرام کشتی را از همان نوجوانی روی تشک آموخته بود؛ این‌که اگر کسی به کمک نیاز داشت، نباید از کنارش گذشت. برای او، کشتی فقط مسابقه، مدال یا قهرمانی نبود؛ درس جوان‌مردی بود، درسی که بعدها از سالن تمرین با خودش به خیابان برد. علی یعقوبی، در محله‌ی فردوس غرب تهران به دنیا آمد. نخستین فرزند پسر خانواده بود و همراه مادر و خواهرش زندگی می‌کرد. از همان سال‌های نوجوانی، زندگی، او را زودتر از هم‌سالانش با مسئولیت آشنا کرد. به خواهرش وابستگی زیادی داشت و همیشه تلاش می‌کرد حامی و تکیه‌گاه او باشد. نزدیکانش می‌گویند با وجود سن کم، درک، شعور و مسئولیت‌پذیری‌اش فراتر از سنش بود. از همان سال‌ها، مسیر آینده‌اش را انتخاب کرده بود. کشتی را با جدیت دنبال کرد، به مدال کشوری رسید و مدتی نیز در عرصه‌ی بازیگری فعالیت داشت. دوستانش او را نه فقط یک کشتی‌گیر، بلکه برادری بزرگ‌تر، خوش‌قلب و کمک‌رسان می‌دانستند؛ کسی که نمی‌توانست ببیند در حق انسانی ظلم می‌شود و بی‌تفاوت بماند. برای کسانی که دوست‌شان داشت، از خودش می‌گذشت؛ ترجیح می‌داد خودش آسیب ببیند تا آن‌ها. برای آینده برنامه داشت. به مادرش می‌گفت روزی باشگاه کشتی خودش را راه می‌اندازد و کنار آن، رستوران کوچکی خواهد داشت. می‌خواست با تلاش خودش زندگی بسازد. با همسرش از خانه‌ای که قرار بود داشته باشند، حرف می‌زد. از دو دختری که آرزو داشتند روزی پدر و مادرشان شوند و روزهایی که فرصت رسیدن‌شان را نزدیک می‌دیدند. عصر ۱۹ دی ۱۴۰۴، برای شرکت در اعتراضات آماده شد. پیش از رفتن، به خانواده گفت کجا می‌رود و تلفن همراهش را در خانه گذاشت. خودش گفته بود دیگر نمی‌تواند رنج مردم و بی‌عدالتی را ببیند و سکوت کند؛ برای آزادی کشورش می‌رفت. آن روز، دیگر تشکی زیر پایش نبود. برای علی، همه‌ی ایران، زمینِ کشتی بود. وقتی دید انسانی بر زمین مانده و دست یاری می‌خواهد، بی‌درنگ به سوی او رفت. همان لحظه، نخستین گلوله به پایش اصابت کرد. بر زمین افتاد، اما دوباره برخاست. روی همان پای زخمی ایستاد، رو به مأموری که شلیک کرده بود کرد و گفت: «بیا تن‌به‌تن بجنگیم.» چند ثانیه بعد، گلوله‌ی دوم از بالای مسجد میدان کاج به او شلیک شد. شدت برخورد گلوله او را به زمین پرتاب کرد، اما حتی با دو گلوله در پا، ناله‌ای نکرد و صدایی از او شنیده نشد. مردم او را به بیمارستان رساندند. در تمام مسیر هوشیار بود. به اتاق عمل منتقل شد و جراحی انجام گرفت. پزشکان، عمل را موفقیت‌آمیز اعلام کردند و پس از ریکاوری، برای ادامه‌ی درمان به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شد. وقتی حالش بهتر شد، خانواده از ترس نیروهای امنیتی او را به خانه بردند تا دوران درمانش را آن‌جا ادامه دهد. روزهایی که در خانه تحت مراقبت بود، همه امیدوار بودند دوباره روی پاهایش بایستد. خودش هم هنوز از آینده حرف می‌زد. در همان روزها، رو به همسرش کرد و گفت: «اگر من روزی نبودم، لطفاً مراقب خودت و خانواده‌ام باش.» پزشکان در ابتدا گفته بودند جای نگرانی نیست و به‌زودی حالش بهتر می‌شود، اما حال او روزبه‌روز وخیم‌تر شد. خانواده از ترس شناسایی و تیر خلاص، او را به بیمارستان نبردند. علی از ۱۹ دی تا ۲۷ اسفند، بیش از دو ماه برای زندگی جنگید و تسلیم نشد، اما سرانجام، تنها یک هفته مانده به تولدش، در خانه و پیش چشم خانواده‌اش جان داد. هفتم او با روز تولدش هم‌زمان شد؛ روزی که قرار بود آغاز بیست‌ودوسالگی‌اش باشد، به روزی برای یاد کردن از او تبدیل شد. علی سال‌ها روی تشک کشتی، آموخته بود که پهلوان، از کنارِ زمین‌خورده عبور نمی‌کند. روز ۱۹ دی نیز همان درس را زندگی کرد؛ برای کمک رفت و هدف گلوله قرار گرفت. شاید همین یک انتخاب، بیش از هر مدال و هر قهرمانی، او را تعریف می‌کند. ۲۸ اسفندماه ۱۴۰۴ پیکر علی یعقوبی را در بهشت‌زهرای تهران، به خاک و نامش را به تاریخ سپردند.