Amir Mohammad Arbabpouri

امیرمحمد ارباب‌پوری، نوجوانی پانزده‌ساله از روستای «پریوه سفلی» هرسین و ساکن کرمانشاه، یکی از چهره‌های جان‌باخته‌ی اعتراضات مردمی در روز هجدهم دی ۱۴۰۴ است؛ نوجوانی که هنوز در میانه‌ی مسیر مدرسه و رویاهای ساده‌ی نوجوانانه بود، اما در خیابان‌های شهرک معلم با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای امنیتی جانش را از او گرفتند. مرگ او نه حادثه‌ای تصادفی، بلکه بخشی از الگوی سرکوب خشونت‌باری بود که در آن روزها بر شهرهای ایران سایه انداخته بود. پیکر این دانش‌آموز در حالی که خانواده‌اش در شوک و سوگ فرو رفته بودند، تنها با پرداخت مبلغ سنگین هفتصد میلیون تومان به نهادهای امنیتی تحویل داده شد؛ رقمی که نه بهای یک جسد، بلکه نشانی از فشار، تحقیر و کنترل بود. خانواده‌ای که فرزندشان را از دست داده بودند، ناچار شدند برای بازپس‌گیری پیکر او بهای گزافی بپردازند؛ بهایی که بسیاری از خانواده‌های دیگر نیز در همان روزها با آن مواجه شدند. منابع حقوق بشری گزارش داده‌اند که نیروهای امنیتی پس از تحویل پیکر، خانواده را تحت فشار قرار دادند تا روایت رسمی حکومت را تکرار کنند؛ روایتی که در آن مسئولیت قتل این نوجوان به «معترضان» نسبت داده می‌شد و نه به نیروهایی که با سلاح جنگی در خیابان‌ها حضور داشتند. خانواده همچنین از هرگونه اطلاع‌رسانی عمومی منع شده بودند؛ سکوتی اجباری که بر بسیاری از خانواده‌های داغ‌دار تحمیل شد. امیرمحمد، که برخی منابع او را شانزده‌ساله نیز ذکر کرده‌اند، در روز بیستم دی ۱۴۰۴ در زادگاهش، روستای پریوه سفلی، به خاک سپرده شد؛ خاک‌سپاری‌ای آرام، محدود و زیر نگاه سنگین نیروهای امنیتی. او یکی از صدها نوجوانی است که نام‌شان در فهرست کودکان کشته‌شده در خیزش ۱۴۰۴ ثبت شده؛ فهرستی که هر نام آن، روایتی از زندگی ناتمام، آینده‌ای ربوده‌شده و حقی پایمال‌شده است. گزارش‌های منتشرشده از سوی سازمان حقوق بشر هانا و رسانه‌های محلی کُردی، تصویری روشن از آن‌چه بر امیرمحمد گذشت ارائه می‌دهند: نوجوانی کُرد، دانش‌آموزی ساکن کرمانشاه، که در جریان اعتراضات مردمی هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت؛ سپس خانواده‌اش با فشار، تهدید و تحمیل هزینه‌های سنگین مواجه شدند تا سکوت کنند و روایت رسمی را بپذیرند. این الگو—از کشتار تا تحمیل روایت—در بسیاری از پرونده‌های مشابه تکرار شده است؛ پرونده‌هایی که امروز بخشی از حافظه‌ی جمعی مردم ایران و بخشی از اسناد نقض گسترده‌ی حقوق بشر در آن دوره به شمار می‌روند. مرگ امیرمحمد ارباب‌پوری تنها یک عدد در آمار نیست؛ او نوجوانی بود که حق داشت زندگی کند، درس بخواند، بزرگ شود و آینده‌اش را بسازد. اما در خیابان‌های شهرش، در میان فریادهای مطالبه‌گرانه‌ی مردم، با گلوله‌ای که هرگز نباید به سوی یک کودک شلیک می‌شد، زندگی‌اش پایان یافت. روایت او، همچون روایت بسیاری دیگر، سندی است بر ضرورت ثبت حقیقت، پیگیری عدالت و جلوگیری از فراموشی؛ زیرا هر نام، هر چهره و هر زندگیِ از دست‌رفته، بخشی از داستان بزرگ‌تری است که هنوز ادامه دارد.