Seyed Kiavash Mirghasemi

کیاوش میرقاسمی، ۱۸ ساله، اهل گرگان بود؛ جوانی با رؤیاهایی بزرگ‌تر از سنش. در بیوی صفحهٔ اینستاگرامش نوشته بود: «برای هدف‌هایی تلاش کن که دست‌نیافتنی‌اند؛ هدف‌های کوچک را هر کسی می‌تواند به دست بیاورد.» جمله‌ای که حالا، بعد از رفتنش، بیشتر از همیشه شبیه تصویری از شخصیت خودش به نظر می‌رسد؛ پسری بلندپرواز که نمی‌خواست به زندگی معمولی و محدود قانع باشد. کیاوش پسری فوق‌العاده اجتماعی، مهربان و متفاوت بود. همیشه به مادرش می‌گفت: «من با بقیه فرق دارم.» وقتی مادرش از او می‌پرسید «یعنی چی؟» جواب می‌داد: «نمی‌دونم مامان… ولی خودم از بچگی حس می‌کنم با بقیه فرق دارم.» او هیچ‌وقت منتظر آماده شدن شرایط یا کمک دیگران نمی‌ماند. همیشه می‌گفت باید خودش راهش را بسازد و برای رسیدن به خواسته‌هایش تلاش کند. می‌گفت: «من باید خودم تلاش کنم تا به چیزایی که می‌خوام برسم.» قرار بود زندگی تازه‌ای را شروع کند. پیش از کشته شدنش تصمیم داشت به مشهد برود و در یک لابراتوار دندان‌پزشکی به عنوان کارآموز مشغول کار شود. حتی یک شب با دوستانش دورهمی گرفته و با آن‌ها خداحافظی کرده بود؛ چون قرار بود به مشهد برود. او برای آینده‌اش برنامه داشت؛ برای مستقل شدن، یاد گرفتن و ساختن زندگی‌ای که در ذهنش تصور می‌کرد. اما فرصت رسیدن به آن آینده از او گرفته شد. تا پیش از هجدهم دی‌ماه، فضای گرگان بیشتر در کنترل نیروهای امنیتی بود و از تجمعات گسترده خبری نبود. اما با فراخوان سراسری اعتراضات، شرایط تغییر کرد و بسیاری از جوانان شهر به خیابان‌ها آمدند. کیاوش نیز یکی از همان جوانان بود. او نه رهگذری بود که اتفاقی در محل حضور داشته باشد و نه آن‌گونه که حکومت معترضان را «اغتشاش‌گر» می‌نامید. کیاوش یک معترض بود؛ جوانی که به شرایط حاکم بر کشور و آینده‌ای که پیش روی خود و هم‌نسلانش می‌دید، اعتراض داشت. او روز پنج‌شنبه هجدهم دی‌ماه نیز در اعتراضات حضور پیدا کرده بود و مانند بسیاری از جوانان آن روزها، تصمیم گرفته بود سکوت نکند. جمعه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز کیاوش به همراه دوستانش دوباره به خیابان رفتند. پس از ساعتی در حالی که جمعیت زیادی در خیابان بودند نیروهای حکومتی به سمت مردم معترض در خیابان آتش گشودند. کیاوش در خیابان شالیکوبی، حوالی عدالت ۳۲، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. گلوله‌ای به قلبش اصابت کرد و زندگی او را در هجده‌سالگی پایان داد. خانوادهٔاش در بی‌خبری و اضطراب، ساعت‌ها به دنبال او گشتند تا سرانجام ظهر شنبه پیکر بی‌جانش را در سردخانهٔ بیمارستان صیاد شیرازی پیدا کردند. در گواهی فوت صادرشده از سوی بیمارستان، علت مرگ «ایست قلبی» اعلام شده بود؛ در حالی که جای گلوله بر سینهٔ کیاوش باقی مانده بود. فشارها پس از مرگ او نیز ادامه داشت. به گفتهٔ نزدیکان، خانواده تحت فشار و تهدید نیروهای امنیتی قرار گرفتند و به آن‌ها گفته شد که مراسم خاک‌سپاری فقط باید بین ساعت شش تا هشت صبح و با حضور محدود برگزار شود. فشارها به خاک‌سپاری ختم نشد. خانواده برای برگزاری مراسم هفتم و چهلم کیاوش نیز بارها با ممانعت و تهدید روبه‌رو شدند. ابتدا قرار بود مراسم چهلم در گرگان و در تاریخ ۲۹ بهمن برگزار شود، اما تنها چند روز پیش از مراسم، به خانواده اعلام شد که اجازهٔ برگزاری در آن تاریخ را ندارند. در نهایت، خانواده ناچار شدند مراسم چهلم را در روز جمعه اول اسفند برگزار کنند. همچنین، به گفتهٔ نزدیکان، بنیاد شهید بارها با خانواده تماس گرفته و پیشنهاد کرده که کیاوش به عنوان «شهید» معرفی شود؛ اما خانواده هربار از پذیرش این موضوع خودداری کردند. با وجود تمام این فشارها، خانواده و نزدیکان کیاوش مراسم یادبود او را با حضور گستردهٔ مردم برگزار کردند؛ تلاشی برای زنده نگه داشتن نام پسری که خیلی زود از آن‌ها گرفته شد. مادر کیاوش در صفحهٔ اینستاگرامش نوشته است که پسرش همیشه به او می‌گفت: «می‌رسه روزی که بهم افتخار کنی، اون روز همه حسرت منو می‌خورن.» و حالا، پس از جاودانه شدن فرزندش، با اندوهی آمیخته به غرور خطاب به او نوشته است: «الهى دورت بگردم مادررررر… الان همون موقع است، بهت افتخار می‌کنم مامان. قربون شجاعت و شهامتت برم مامان…» کیاوش تنها یک نام در میان جان‌باختگان اعتراضات نبود؛ او جوانی بود پر از امید، برنامه و آرزو. پسری که می‌خواست آینده‌اش را خودش بسازد، خانواده‌اش را سربلند کند و به چیزهایی برسد که خیلی‌ها آن‌ها را دست‌نیافتنی می‌دانستند. اما پیش از آن‌که فرصت زندگی کردن پیدا کند، جانش در خیابان‌های گرگان گرفته شد؛ و آرزوهایش، ناتمام، همراه با او به خاک سپرده شد.