Reza Khanzadeh

رضا خانزاده، ۱۹ ساله، اهل اسفراین و از کردهای کرمانج خراسان بود؛ شهری در خراسان شمالی که مردمش با کوه، دشت و زبان کرمانجی زندگی می‌کنند. او در همان خاک بزرگ شده بود و مثل بسیاری از جوانان هم‌سن‌وسالش، با امید به روزهایی بهتر نفس می‌کشید. نوزده سالگی سنی است که آدم هنوز می‌تواند رؤیا ببافد و باور کند که آینده در دستان خودش است. رضا جوانی بود که هنوز در آغاز راه زندگی قرار داشت. به گفته یکی از دوستانش، او همیشه پرانرژی بود، دوست داشت حرف بزند، دیده شود و جایی در میان مردم داشته باشد. همیشه آرزو داشت چهره‌ای تلویزیونی شود؛ می‌خواست صدایش شنیده شود و تصویرش دیده شود. پیش از حضور در خیابان، ویدیویی از او منتشر شد که بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی یافت. در آن ویدیو گفته بود: «من همه ایران را دوست داشتم.» این جمله کوتاه، اما سنگین بود. در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، وقتی اعتراضات به خیابان‌ها کشیده شد، رضا هم رفت. او سلاحی نداشت و تهدیدی ایجاد نکرده بود؛ فقط آمده بود تا برای کشوری که دوستش داشت اعتراض کند. اما در جریان اعتراضات مردمی، با شلیک مستقیم گلوله نیروهای امنیتی جان باخت. گلوله‌ای که به او اصابت کرد، نه فقط جسمش را خاموش کرد، بلکه رؤیای چهره‌ای تلویزیونی شدن را هم با خود برد. شلیک مستقیم نیروهای امنیتی، صدای او را خاموش کرد، اما نامش و آن جمله کوتاه را زنده نگه داشت. رضا خانزاده یکی از جوانانی بود که در این خیزش، جان خود را گذاشت. او فقط جوانی از اسفراین بود که می‌خواست دیده شود و برای کشوری که دوستش داشت، ایستاد. او اهل منطقه‌ای بود که همیشه در حاشیه روایت‌های رسمی مانده است؛ کردهای کرمانج خراسان، مردمی که با زبان و فرهنگ خود زندگی می‌کنند. رضا از میان همین مردم برخاست و در خیابان‌های ایران، جان باخت؛ مرگ او نشان داد که گلوله، مرز، زبان و قومیت نمی‌شناسد. خانواده‌اش حالا با غیاب او زندگی می‌کنند. خانه‌ای که باید صدای خنده و رؤیاهای یک پسر نوزده‌ساله را می‌شنید، حالا پر از سکوت است. دوستانش ویدیوی او را بارها دیده‌اند و هربار همان جمله را می‌شنوند. پیکر رضا خانزاده روز ۲۳ دی‌ماه در آرامستان روستای سارمرانِ اسفراین به خاک سپرده شد. خاک‌سپاری در فضایی محدود و تحت نظارت انجام گرفت.