Amir Reza Ebrahimnejad Gorji

ایران عزیزمان سرزمینی پهناور است؛ آن‌قدر وسیع که شهرها و روستاهای بسیاری در آن وجود دارند که شاید نام برخی از آن‌ها هرگز به گوش بسیاری از مردم نخورده باشد. رستمکلا، از توابع شهرستان بهشهر در استان مازندران، یکی از همین شهرهای کوچک است؛ شهری که تا پیش از اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، کمتر کسی در سراسر ایران نام آن را می‌شناخت. اما امروز، به دلیل دلاوری و جان‌فشانی جوانانش، نام رستمکلا برای بسیاری از ایرانیان آشنا شده است. این شهر کوچک در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، چهار جوان برومند خود را به ایران تقدیم کرد. یکی از آنان، امیررضا ابراهیم‌نژاد گرجی، جوانی ۲۱ ساله بود که شور و شوق زندگی در وجودش موج می‌زد. امیررضا در کنار خانواده، پسری آرام، مهربان و بی‌آزار بود؛ تا جایی که خانواده‌اش می‌گویند آن‌قدر بی‌حاشیه و سربه‌راه بود که گویی نفهمیدند چه زمانی بزرگ شد. در میان دوستانش اما چهره‌ای متفاوت داشت؛ جوانی پرانرژی، شوخ‌طبع و سرزنده که با برنامه‌های تفریحی و خنده‌هایش، جمع دوستان را گرم می‌کرد. او در میان مردم رستمکلا نیز به خوش‌نامی و محبوبیت شناخته می‌شد. با آغاز اعتراضات دی‌ماه و در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، امیررضا نیز مانند هزاران انسان آزاده و میهن‌دوست، به خیابان آمد تا خواسته‌هایش را فریاد بزند. او در روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ بر اثر اصابت گلوله جنگی به‌شدت مجروح شد و به دلیل خون‌ریزی شدید، جان خود را از دست داد. در صفحه شخصی امیررضا تنها یک ویدئو منتشر شده است؛ ویدئویی که نشان می‌دهد او برای سنت‌های ایرانی ارزش و احترام ویژه‌ای قائل بود. در این ویدئو، او در آخرین پنج‌شنبه سال، همان روزی که بسیاری از ایرانیان برای گرامی‌داشت یاد درگذشتگان بر سر مزار عزیزان‌شان حاضر می‌شوند، حضور دارد. او جمله‌ای را نیز دوست داشت که می‌گفت: «بلبل تاوان شهرت صدایش را در قفس پس می‌دهد؛ همه به دنبال نام‌اند، اما همه‌چیز در گمنامی است.» پس از جان‌باختن امیررضا، خانواده ابراهیم‌نژاد تحت فشار قرار گرفتند تا از برگزاری مراسم یادبود او چشم‌پوشی کنند. با وجود این فشارها، سرانجام در ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ مراسم چهلم این جوان در زادگاهش برگزار شد. حضور پرشمار مردم در این مراسم، مرهمی هرچند کوچک بر دل داغ‌دار خانواده‌اش بود. در همان روز، مراسم یادبود دو جاویدنام دیگر، سینا فرجی و مهدی حسامی نیز در همان مکان برگزار شد. مردم با گل‌افشانی، پخش ترانه و آزاد کردن پرندگان، یاد و خاطره این عزیزان را گرامی داشتند و نشان دادند که یاد آنان در دل مردم زنده خواهد ماند. رفتن امیررضا زخمی عمیق و جبران‌ناپذیر بر دل خانواده، دوستان و همه کسانی که او را می‌شناختند بر جای گذاشت. یکی از نزدیکانش در سوگ او جمله‌ای گفت که عمق این اندوه را به تصویر می‌کشد: «بعد از رفتن تو، همهٔ ما مردیم؛ فقط فرقش این بود که تو خاک شدی.»