Mehdi Ghafarian

من درست یک سال پس از انقلاب اسلامی، در دی‌ماه ۱۳۵۸، به دنیا آمدم. خانواده‌ام نامم را مهدی گذاشتند و من شدم مهدی غفاریان. سال‌ها در تهران زندگی کردم. از همان کودکی علاقه عجیبی به هنر، طراحی و خلق زیبایی داشتم. به همین دلیل، طراحی دکوراسیون داخلی را به عنوان شغل زندگی‌ام انتخاب کردم. عاشق کارم بودم؛ هر روز از این‌که می‌توانستم با دستانم اثری هنری خلق کنم، لذت می‌بردم. در کنار دکوراسیون داخلی، به معرق‌کاری روی چوب و سنگ نیز علاقه فراوانی داشتم و هر فرصتی را غنیمت می‌شمردم تا طرحی تازه خلق کنم. زندگی آرام و معمولی من اما در ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ برای همیشه تغییر کرد. از آن روز، نامم بر سر زبان‌ها افتاد. دیگر فقط خانواده، دوستان و همکارانم مرا نمی‌شناختند؛ مردم ایران نام مرا با افتخار بر زبان آوردند. اما چه اتفاقی در آن روز برایم افتاد؟ در ۱۸ دی‌ماه، من هم مانند هزاران ایرانی دیگر که برای داشتن آینده‌ای بهتر به فراخوان مردم پاسخ داده بودند، به خیابان رفتم. من و دوستانم می‌دانستیم که ممکن است هدف گلوله‌های ساچمه‌ای قرار بگیریم؛ برای همین چندین لایه لباس پوشیده بودیم تا شاید از شدت جراحات کم شود. در منطقه دماوند بودیم که نیروهای سرکوب به سوی ما شلیک کردند. چند گلوله به بالای زانو و پایم اصابت کرد. جراحتم در نگاه اول کشنده به نظر نمی‌رسید، اما خون‌ریزی شدیدی داشتم و باید هرچه زودتر به بیمارستان منتقل می‌شدم. از جایی به بعد، سرم گیج رفت و دیگر چیزی نفهمیدم. وقتی چشم باز کردم، خودم را میان انبوهی از انسان‌ها دیدم که روی هم افتاده بودند. همه ما داخل کامیونی بودیم. درد در تمام وجودم پیچیده بود؛ زخم پایم می‌سوخت و تنها آرزویم این بود که هرچه زودتر به بیمارستان برسیم. اما راننده کامیون هیچ قصدی برای نجات ما نداشت. کامیون پس از مدتی توقف کرد و دیگر هرگز حرکت نکرد. ساعت‌ها می‌گذشت. هر لحظه بیشتر احساس سرما می‌کردم. در تمام آن لحظات، مدام با خودم می‌گفتم: «مهدی... دوام بیاور. تو می‌توانی.» اما خواب، لحظه به لحظه، بیشتر بر من غلبه می‌کرد. دیگر توان مقاومت نداشتم. چشمانم را بستم و خوابیدم... وقتی دوباره بیدار شدم، هنوز داخل همان کامیون بودم؛ اما این‌بار همه کسانی را که کنارم بودند می‌دیدم، با آن‌ها حرف می‌زدم و صدایشان را می‌شنیدم. همان لحظه بود که فهمیدم دیگر زنده نیستم؛ روحم از جسمم جدا شده بود. بیست‌وچهار ساعت بعد، اجساد ما را از کامیون بیرون آوردند و به سردخانه منتقل کردند. چند روز آن‌جا ماندیم. هر روز خانواده‌ای می‌آمد؛ مادری که به دنبال پسرش می‌گشت، همسری که شوهرش را صدا می‌زد، خواهری که برادرش را جست‌وجو می‌کرد. گاهی صدای ضجه و فریاد تمام راهروهای سردخانه را پر می‌کرد و گاهی تنها جمله‌ای شنیده می‌شد: «نه... این نیست.» من هر روز برای چند دقیقه از کنار جسمم دور می‌شدم، راهروها را نگاه می‌کردم و دوباره به همان جای همیشگی بازمی‌گشتم. تا این‌که خانواده‌ام آمدند. صدایشان برایم آشنا بود. بویشان را می‌شناختم. دلم می‌خواست فریاد بزنم که من این‌جا هستم؛ اما صدایم به گوش هیچ‌کس نمی‌رسید. وقتی به پیکرم نگاه کردند، مرا نشناختند. تا این‌که یکی از اعضای خانواده ناگهان گفت: «این مهدیه... این هم خالکوبیشه...» آن لحظه با خودم گفتم: «خدای من... آن‌قدر پیکرم غیرقابل تشخیص شده که عزیزانم مرا فقط از روی خالکوبی‌ام شناختند؟» از آن روز، دیگر فقط خانواده و دوستانم نبودند که مرا می‌شناختند. تمام ایران نام مرا شناخت. من جانم را برای رهایی مردمم از ظلم و استبداد دادم؛ و چه جاودانگی شیرینی است، وقتی نام انسان نه به خاطر ثروت و قدرت، بلکه به خاطر ایستادگی در برابر ستم، در حافظه یک ملت ماندگار می‌شود.