Ramin Reisi

دو ماه بود که گواهینامه رانندگی جرثقیلش را گرفته بود. از آینده حرف می‌زد؛ از کاری که قرار بود به‌زودی به شکل رسمی شروع کند، از روزهایی که قرار بود بعد از سال‌ها انتظار، رنگ ثبات بگیرند. رامین رئیسی، متولد ۲۹ بهمن ۱۳۷۵، بیست‌وهشت سال بیشتر نداشت و مثل خیلی از هم‌نسلانش، زندگی را هنوز در آینده جست‌وجو می‌کرد. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، از خانه بیرون رفت؛ نه با سنگ، نه با سلاح مثل تمام مردم عادی که آن شب‌ها با دست خالی بیرون رفتند. کیفی از لوازم پزشکی همراهش بود تا اگر کسی در میان ازدحام زخمی شد، بتواند کمکش کند. اما آن شب، خودِ رامین ناپدید شد. از فردای آن شب، خانواده‌اش راهروهای نهادهای مختلف را یکی‌یکی پشت سر گذاشتند. هر دری را زدند، پاسخی تازه شنیدند. جایی گفتند او را به کانون اصلاح و تربیت برده‌اند، جایی دیگر اظهار بی‌اطلاعی کردند و هیچ نهاد رسمی مسئولیت بازداشت یا حتی نگهداری او را نپذیرفت. نه روز گذشت؛ نه روزی که هر ساعتش با امیدی تازه آغاز می‌شد و با دست‌های خالی به پایان می‌رسید. پایان جست‌وجو، پایان انتظار نبود؛ پایان امید بود. وقتی پیکر رامین پیدا شد، آن هم در سردخانه، چهار گلوله بر تنش نشسته بود. بر کمرش نیز زخمی دیده می‌شد؛ زخمی که به گفته نزدیکانش، از کشیده شدن پیکر او بر زمین حکایت داشت. ۲۸ دی‌ماه، خانواده پیکر فرزندشان را در میان تهدیدها و تدابیر شدید امنیتی تحویل گرفتند. در باغ رضوان اصفهان، مراسم خاک‌سپاری با حضور افرادی برگزار شد که کسی آن‌ها را نمی‌شناخت؛ کسانی که بعدها مشخص شد مأموران لباس‌شخصی بوده‌اند. شتاب برای به خاک سپردن رامین، بیش از آن بود که مجال وداعی آرام یا شکل‌گیری هر تجمعی را بدهد. تنها یک روز بعد از خاک‌سپاری، یکی از بستگان رامین، بازداشت شد. از آن روز تاکنون، خانواده او نیز پاسخی درباره سرنوشتش نگرفته‌اند و هیچ نهادی مسئولیت روشنی در قبال این بازداشت بر عهده نگرفته است. رامین آن شب از خانه بیرون رفت تا شاید مرهمی برای زخم دیگران باشد. اما سرنوشت، نام او را به فهرست همان زخمی‌هایی اضافه کرد که دیگر هیچ دستی نتوانست نجاتشان دهد؛ جوانی که رؤیای آغاز یک زندگی تازه را در سر داشت، سهمش از آینده، تنها نه روز بی‌خبری و وداعی بود که حتی اجازه ندادند در آرامش برگزار شود.