Ali Sadeghi

علی صادقی، متولد ۱۶ دی ۱۳۷۰، جوانی ۳۴ ساله از تهران بود؛ کارمند دفتری در صنایع پتروشیمی و مواد اولیه پلاستیک. خانواده و دوستانش او را پسری شوخ، خوش‌خنده و سرزنده به یاد می‌آورند؛ کسی که حضورش در هر جمعی می‌توانست شادی و گرما به همراه بیاورد. اما پشت این روحیه‌ی شاد، قلبی حساس نسبت به رنج دیگران داشت. علی نسبت به درد آدم‌ها بی‌تفاوت نبود؛ به انسان‌ها کمک می‌کرد و حیوانات را نیز فراموش نمی‌کرد. برای او کمک کردن بخشی از رفتار روزمره‌اش بود، نه کاری که تنها در شرایط خاص انجام دهد. علی در اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا امینی نیز حضور داشت و به همین دلیل ده روز بازداشت شد. این تجربه نتوانست او را از آنچه در جامعه می‌گذشت دور کند. در روزهای دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز وقتی خیابان‌ها شاهد خشونت و زخمی‌شدن مردم بودند، ترجیح داد در کنار دیگران بماند. در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، علی به مجروحان کمک می‌کرد. خودش زخمی‌ها را به بیمارستان می‌رساند و شاهد صحنه‌هایی بود که آدم‌ها مقابل چشمانش جان می‌دادند. با این همه، بیستم دی‌ماه دوباره از خانه بیرون رفت. آن روز، در خیابان پیروزی تهران، گلوله‌ی جنگی به پهلوی علی اصابت کرد و جانش را گرفت. علی پیش از آن، جمله‌ای گفته بود که حالا برای دوستان و خانواده‌اش معنایی تلخ و ماندگار پیدا کرده است: «من دوست ندارم پیر بشم و بمیرم، یه جوری می‌میرم که برام هشتگ می‌زنید.» شاید خودش نیز می‌دانست که ممکن است چنین سرنوشتی در انتظارش باشد؛ اما همچنان زندگی را با همان روحیه ادامه داد که دوستانش می‌شناختند: شاد، کمک‌رسان و بی‌تفاوت نبودن به رنج دیگران. پدر علی، جانباز جنگ هشت‌ساله ایران و عراق بود و زمانی که علی هنوز کودک بود از دنیا رفت. علی تنها فرزند مادرش، میترا نظری، بود؛ پسری که رفتنش خانه و زندگی مادر را با فقدانی سنگین روبه‌رو کرد. پس از جان‌باختنش، پیکر علی به خانواده تحویل داده شد. مراسم تشییع او چهارشنبه برگزار شد و پیکرش در بهشت زهرای تهران به خاک‌سپرده شد. مادر جاویدنام علی صادقی عکس روی سنگ مزار فرزندش را می‌بوسید و با او حرف می‌زد: «… قربون اون پهلوی سوراخت بشم مادر…» خانواده برای علی، نمادی را انتخاب کرده‌اند: عقاب. عقاب برای آنان نماد آزادی، شجاعت، سربلندی و نگاه بلند است؛ پرنده‌ای که همواره اوج را انتخاب می‌کند. دوستانش نیز، علی را «عقاب» صدا می‌زدند؛ نامی که به باور آنان با روحیه‌ی او بی‌ارتباط نبود. هر بار که عقابی را در آسمان دیدید، لحظه‌ای علی را به یاد بیاورید.