Saeed Panahi

سعید پناهی، ۲۹ ساله، دانش‌آموخته کارشناسی مهندسی عمران بود. از آن دست جوان‌هایی که برای آینده برنامه داشت؛ نسلی که سال‌ها درس خواند، آرزو ساخت و چشم به فردایی دوخت که قرار بود حاصل تلاشش باشد. اما آن فردا هیچ‌گاه از راه نرسید. آن‌ها که سعید را می‌شناختند، بیش از هر چیز از مهربانی‌اش می‌گویند. دل نرمی داشت و این مهربانی را تنها نثار آدم‌ها نمی‌کرد. گربه‌ها برایش موجوداتی آشنا بودند؛ هرجا حیوانی بی‌پناه می‌دید، بی‌تفاوت از کنارش نمی‌گذشت. برایش غذا می‌برد، نوازشش می‌کرد و باور داشت زندگی، هر شکلی که داشته باشد، سزاوار مراقبت است. روز هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، سعید در گوهردشت کرج هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله‌های جنگی به گردن و پهلویش اصابت کرد. مردم تلاش کردند او را به بیمارستان برسانند، اما شدت جراحات فرصتی برای بازگشت باقی نگذاشت. پس از جان‌باختنش، خانواده برای به خاک سپردن پیکر او نیز با محدودیت و فشار روبه‌رو شدند و سرانجام سعید را در روستای آتشگاه کرج به خاک سپردند. تلخ‌ترین فصل این روایت، پنج روز بعد آغاز شد. پنج روز از رفتن سعید گذشته بود که همسرش فهمید فرزندی در راه دارند. خبری که اگر چند روز زودتر رسیده بود، شاید نخستین کسی که با شوق آن را می‌شنید، خود سعید بود؛ مردی که بی‌خبر از آغاز زندگی تازه‌ای، از این دنیا رفت. او هرگز نفهمید که قرار است پدر شود. اکنون، در حالی که ماه‌های انتظار سپری می‌شود، فرزند سعید قرار است در شهریور ۱۴۰۵ چشم به جهان باز کند؛ کودکی که هرگز آغوش پدر را تجربه نخواهد کرد، اما از همان نخستین روزهای زندگی، نام و یاد پدری را با خود خواهد داشت که فرصت دیدنش را نیافت. سرنوشت، میان دو خبر تنها پنج روز فاصله گذاشت؛ پنج روز میان پایان یک زندگی و آغاز زندگی دیگر. از یک سو، خانه‌ای در سوگ جوانی ۲۹ ساله فرو رفت و از سوی دیگر، همان خانه بی‌آن‌که بداند، میزبان تپش قلب کودکی شده بود که هنوز کسی از حضورش خبر نداشت. از سعید عکس‌ها، خاطره‌ها و روایت مهربانی‌اش با آدم‌ها و حیوانات باقی مانده است و کودکی که چند ماه پس از رفتن پدر به دنیا خواهد آمد؛ بی‌آن‌که صدای او را شنیده باشد. او دلش برای موجودات بی‌پناه می‌تپید و خود، در جوانی، قربانی خشونتی شد که فرصت ساختن آینده را از او گرفت.