Reza Rezaei

رضا رضایی، ورزشکار و مربی بدنسازی 34 ساله اهل صوفی‌آباد کرج، سال‌ها پیش پدر خود را از دست داده بود و از همان زمان بار مسئولیت خانواده را بر دوش گرفت. او نه‌تنها فرزند خانواده، بلکه تکیه‌گاه و نان‌آور مادرش بود؛ کسی که با تلاش و پشتکار می‌کوشید زندگی آرام و آبرومندی برای خود و مادر فراهم کند. رضا در یکی از باشگاه‌های شاهین‌ویلای کرج به‌عنوان مربی بدنسازی فعالیت می‌کرد و در کنار آن، برای تأمین بهتر هزینه‌های زندگی، بوفه و کافه‌شاپ همان مجموعه را نیز اجاره کرده بود. روزهایش میان تمرین، آموزش…

رضا رضایی، ورزشکار و مربی بدنسازی ۳۴ ساله اهل صوفی‌آباد کرج، سال‌ها پیش پدر خود را از دست داده بود و از همان زمان بار مسئولیت خانواده را بر دوش گرفت. او نه‌تنها فرزند خانواده، بلکه تکیه‌گاه و نان‌آور مادرش بود؛ کسی که با تلاش و پشتکار می‌کوشید زندگی آرام و آبرومندی برای خود و مادر فراهم کند. رضا در یکی از باشگاه‌های شاهین‌ویلای کرج به‌عنوان مربی بدنسازی فعالیت می‌کرد و در کنار آن، برای تأمین بهتر هزینه‌های زندگی، بوفه و کافه‌شاپ همان مجموعه را نیز اجاره کرده بود. روزهایش میان تمرین، آموزش شاگردان و کار برای گذران زندگی سپری می‌شد. او با امید و پشتکار، آینده‌ای را می‌ساخت که ثمره سال‌ها زحمتش بود؛ آینده‌ای که در آن مادر دغدغه‌ای نداشته باشد و حاصل تلاش‌های او را ببیند. رضا نیز همچون بسیاری از جوانان ایران، در تجمعات دی‌ماه حضور یافت؛ تجمعاتی که با دستانی خالی و تنها با فریاد خواسته‌هایی آغاز شد که از ابتدایی‌ترین حقوق هر انسان به شمار می‌روند. او مانند هزاران شهروند دیگر، برای آینده‌ای بهتر، برای ایرانی آزادتر و برای زندگی شایسته‌تر برای خود و هم‌وطنانش به خیابان آمده بود. روز ۱۸ دی‌ماه، در مقابل کلانتری گوهردشت کرج، رضا هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله‌ای که به سر او اصابت کرد و زندگی‌اش را در همان لحظه پایان داد. جوانی که سال‌ها برای ساختن زندگی خود و حمایت از مادر تلاش کرده بود، در یک لحظه از خانواده و آرزوهایش جدا شد. پس از جان‌باختن رضا، خانواده او نیز همچون خانواده بسیاری از دیگر جاویدنام‌ها با فشارهای شدید نهادهای امنیتی و سرکوبگر روبه‌رو شدند. به آنان گفته شد که پیکر فرزندشان را دور از چشم مردم و در سکوت به خاک بسپارند. سرانجام، پیکر بی‌جان رضا پس از چند روز، در منطقه سهیلیه و در روستای رمنده، بدون برگزاری مراسمی شایسته و در فضایی آکنده از اندوه و سکوت به خاک سپرده شد. رضا رضایی تنها ۳۴ سال داشت؛ جوانی که سال‌ها پیش از موعد، بار مسئولیت یک خانواده را بر دوش گرفته بود و زندگی‌اش را صرف کار، تلاش و مراقبت از مادری کرده بود که همه امیدش به او بود. با جان‌باختن رضا، مادری فرزند و تکیه‌گاه خود را از دست داد، خانه‌ای نان‌آور خود را از دست داد و رؤیاهایی که سال‌ها برای تحققشان تلاش شده بود، ناتمام ماند. با این حال، آنچه از رضا بر جای مانده، تنها خاطره یک مرگ نیست؛ یاد جوانی است که زندگی‌ را با مسئولیت، مهر و امید معنا کرد و تا واپسین روزهای عمر، در اندیشه فردایی بهتر برای خود، خانواده‌ و مردم سرزمینش بود.