Meysam Khezeyni

زمستان در گرگان همیشه بوی باران و جنگل می‌دهد، اما در روزهای میانی دی‌ماه سال ۱۴۰۴، هوای شهر سردتر و سنگین‌تر از همیشه بود. خیابان‌ها لبریز از اضطراب بودند؛ صدای گام‌های لرزان، سایه‌های سرگردان در پیاده‌روها و اتمسفری که میان بیم و امید نفس می‌کشید. در آن روزهای پرالتهاب، گرگان تنها یک جغرافیا نبود، صحنه رویارویی مردمی بود که دیوارهای سکوت را می‌شکستند و در میان طنین فریادها، چشم‌انداز فردا را جستجو می‌کردند. در همان اثنا، حوالی فرمانداری شهر، نقطه‌ای شد که سرنوشت یک انسان، یک خانواده و یک شهر برای همیشه تغییر کرد. ​در هیاهوی این روزها، مردی ۳۷ ساله قدم در خیابان گذاشته بود که زندگی‌اش، تبلور سادگی، تلاش و عشق بود: میثم حزینی. او که نام پدرش در اسناد رسمی «رحمن» ثبت شده، فراتر از یک نام یا ردیفی در میان جدول اسامی جان‌باختگان بود. میثم، انسانی بود سرشار از آرزو، با لبخندی که به پهنای صورتش می‌نشست و چشمانی که به زندگی نگاه می‌کردند. بنا بر گزارش‌های ثبت‌شده حقوق بشری، او مردی متأهل و تکیه‌گاهی محکم برای خانواده‌اش بود. طبق برخی گزارش‌های منتشرشده، دو دختر خردسال یادگاران زندگی ناتمام او هستند؛ کودکانی که پدر برای آن‌ها نماد امنیت و پناه بود و حالا باید در غیاب او بزرگ شوند. ​از زندگی شخصی و اجتماعی او نشانه‌های روشنی بر جای مانده است. طبق گزارش‌ها و به نقل از منابع آگاه، میثم از سرآشپزهای شناخته‌شده و ماهر شهر گرگان بود. او را در میان شهروندان و همکارانش به خوش‌رفتاری، مهمان‌نوازی و رعایت اخلاق حرفه‌ای می‌شناختند. در دنیای کوچک و صمیمی خانواده نیز، او مردی عاشق‌پیشه بود؛ چنان‌که مدتی پس از رفتنش، ویدیویی از زندگی شخصی‌اش در رسانه‌ها بازتاب یافت که او را در حال تدارک یک جشن تولد سورپرایزی و پر از سادگی برای همسرش نشان می‌داد. این تصاویر، گواهی بر قلب پرجوش جوانی بود که می‌خواست شادی را، هرچند کوچک، در خانه‌اش پاس بدارد. ​اما حادثه، بی‌رحمانه و ناگهانی سر رسید. تاریخ دقیق وقوع فاجعه در میان منابع اندکی متفاوت است؛ برخی گزارش‌های رسانه‌ای واقعه را در روز ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ روایت کرده‌اند و در مقابل، بنیاد عبدالرحمن برومند تاریخ کشته‌شدن او را ۱۹ دی‌ماه ثبت کرده است. در این بازه زمانی تلخ، در حوالی فرمانداری گرگان، میثم هدف شلیک مستقیم و شلیک خودسرانه نیروهای حکومتی قرار گرفت. گلوله جنگی شلیک‌شده، پای او را شکافت و با اصابت به نزدیکی شاهرگ، خون‌ریزی شدیدی را آغاز کرد. ​تصویر پس از شلیک، آمیزه‌ای از شجاعت مردمی و ترسی سایه‌افکنده بر شهر بود. طبق گزارش‌های موجود، مردم پیکر غرق در خون میثم را در میان هیاهو بلند کرده و درون یک خودرو گذاشتند تا به بیمارستان برسانند. اما ترس از پیامدهای امنیتی، هراس از دوربین‌های نظارتی که در هر تقاطع چشم دوخته بودند، و اضطراب ناشی از تعقیب‌ها باعث شد که انتقال مستقیم او با تأخیری طولانی و مرگبار مواجه شود. طبق همان گزارش‌ها، خودرو مدتی در شهر دور زد، در حالی که نبض میثم هنوز می‌زد و ثانیه‌ها به زیان زندگی او ورق می‌خوردند. در نهایت، نزدیکانش پیکر نیمه‌جان او را تحویل گرفته و به بیمارستان حکیم جرجانی گرگان رساندند؛ اما زمان از دست رفته بود و شاهرگ بریده‌شده، مجالی برای ماندن باقی نگذاشت. میثم حزینی در همان بیمارستان چشم از جهان فروبست. ​امروز، اگرچه نام میثم حزینی در گزارش‌های حقوق بشری به ثبت رسیده و محل دفن او در اسناد عمومی به طور کلی استان گلستان و شهر گرگان ذکر شده و جزئیات دقیق آرامستان و قطعه آن در منابع عمومی یافت نمی‌شود، اما یاد او فراتر از جغرافیا مانا شده است. وقتی یک انسان خاموش می‌شود، یک جهان خاموش می‌شود. پشت عنوان خشک «جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه»، یک صندلی خالی در رستورانی در گرگان، یک ویدیوی تولد دست‌به‌دست شده، یک همسر سوگوار و طبق گزارش‌ها، دو چشم خردسال و منتظر در خانه‌ای بی‌‌پدر پنهان است. نام میثم حزینی حالا بخشی از حافظه جمعی خیابان‌های گرگان است؛ صدایی که در بادهای شمال می‌پیچد و داستانی که هرگز فراموش نخواهد شد.