Hamed Basiri Jalilvand

Father of a 6-year-old daughter. Shot by sniper during protests in Fardis, Karaj and died from facial injuries. Two of his friends tried to transport his body by car but Islamic Republic forces prevented them and transferred the body to the coroner's office. His family faced pressure and threats when trying to retrieve the body. They were told they could only bury him if his name was registered as a 'Basiji' or if they paid 1 billion tomans. The family refused these conditions and after four days, through persistence and contacts, they retrieved the body. The family was warned they had no right to hold mourning ceremonies and were denied permission to bury him in their preferred location. According to authorities' orders, Hamed Basiri could only be buried in Eshtehard, Karaj.

سی‌وهفت ساله بود و پدر دختری هفت‌ساله. دست‌هایش بوی برف و فلز سرد می‌داد؛ بوی دستگاه‌های سرمایشی که سال‌ها در گرمای تابستان فردیس و کرج تعمیرشان کرده بود. حامد بصیری از آن آدم‌هایی بود که هوشش را مثل نوری تیز و بی‌ادعا در کارش به کار می‌بست، اما هرگز اجازه نمی‌داد این هوش او را از زمین جدا کند. شوخ‌طبعی‌اش مثل نسیمی بود که در جمع خانواده و دوستان می‌پیچید؛ خنده‌ای که اتاق را روشن می‌کرد، حتی وقتی خستگی روز تمام تنش را گرفته بود. او عاشق خانواده‌اش بود، اما عشقش فقط به چهاردیواری خانه محدود نمی‌شد. حامد از خودش و از آن زندگی کوچک و گرم گذشت تا شاید دیگران، حتی کسانی که نمی‌شناختشان، بتوانند نفس راحت‌تری بکشند. ظلم برایش مثل خنجری بود که مستقیم به جانش فرو می‌رفت. نمی‌توانست بی‌تفاوت بماند. نمی‌توانست ببیند و سکوت کند. شب نوزدهم دی، شور و شوق عجیبی در چشمانش بود؛ آن نوعی از هیجان که آدم را سبک می‌کند، مثل پرنده‌ای که بال‌هایش را برای آخرین پرواز باز کرده. وسایلش را آرام به همسرش سپرد، لبخندی زد که هم خداحافظی بود و هم دلگرمی، و رفت. دیگر برنگشت. حامد بصیری هوادار سرسخت پرسپولیس بود. سرخی پرشور آن پیراهن برایش فقط رنگ یک تیم نبود؛ نمادی بود از ایستادگی، از غیرت، از چیزی که در دلش با همان شور زندگی می‌کرد. در فردیس، جایی که باید صدای خنده دخترش و بوی غذای همسرش او را به خانه می‌کشاند، گلوله نیروهای سرکوب به سینه‌اش نشست و او را از پا درآورد. حالا روی سنگ مزارش، نشان باشگاه پرسپولیس حک شده. نه به عنوان تزئینی زیبا، بلکه به عنوان ادامهٔ همان شور و همان امتناعی که حامد با تمام وجودش زندگی کرده بود. سنگ سردی که زیر آفتاب و باران فردیس آرام گرفته، اما نامی که روی آن نقش بسته، هنوز زنده است. حامد بصیری رفت، اما چیزی از او ماند: داستانی از مردی که هوشش را برای زندگی گذاشت، قلبش را برای دیگران، و در آخرین شب، تمام وجودش را برای عدالت. نامش جاوید.