Ahmad Taraghian

احمد طراقیان را نمی‌شود فقط «تعریف» کرد؛ باید روایتش را نفس کشید. باید لحظه‌به‌لحظه با خانواده‌اش همراه شد، با اضطراب همسرش، با بی‌تابی امیرسام، با آن شتاب عجیب احمد برای رفتن… و با سکوت سنگینی که بعد از نبودنش بر خانه افتاد. احمد طراقیان، 33 ساله، اهل فردیس کرج، مردی آرام با دستانی که همیشه بوی کار و مهربانی می‌داد. کسی که در اعتراضات 1404، مثل هزاران نفر دیگر، برای آزادی و آینده فرزندان ایران به خیابان رفت و در 19 دی، گلوله‌ای که قلب مهربانش را نشانه گرفت، او را جاودانه کرد. آن شب، خانه‌شان…

احمد طراقیان را نمی‌شود فقط «تعریف» کرد؛ باید روایتش را نفس کشید. باید لحظه‌به‌لحظه با خانواده‌اش همراه شد، با اضطراب همسرش، با بی‌تابی امیرسام، با آن شتاب عجیب احمد برای رفتن… و با سکوت سنگینی که بعد از نبودنش بر خانه افتاد. احمد طراقیان، ۳۳ ساله، اهل فردیس کرج، مردی آرام با دستانی که همیشه بوی کار و مهربانی می‌داد. کسی که در اعتراضات ۱۴۰۴، مثل هزاران نفر دیگر، برای آزادی و آینده فرزندان ایران به خیابان رفت و در ۱۹ دی، گلوله‌ای که قلب مهربانش را نشانه گرفت، او را جاودانه کرد. آن شب، خانه‌شان بوی دلشوره می‌داد. همسرش پرسید: «می‌خوای بری؟» و احمد، با همان آرامش همیشگی، اما با صدایی که انگار از عمق باورش می‌آمد، گفت: «ما برای آزادی ایران و آینده‌ی بچه‌هامون باید بریم. آینده‌مون رو خودمون می‌سازیم.» دوستانش بعدها گفتند احمد عجیب بی‌قرار بود؛ فراخوان برای ساعت هشت بود، اما او ساعت‌ها قبل آماده‌ی رفتن شده بود. انگار چیزی در دلش می‌گفت که امشب، شب معمولی نیست. امیرسام، پسر شش‌ساله‌اش، بی‌تابی می‌کرد. احمد خم شد، او را بوسید، گوشی موبایلش را در دست کوچک پسر گذاشت و گفت: «این پیشت باشه تا من بیام.» امیرسام هنوز گوشی را از خودش جدا نمی‌کند. می‌گوید: «بابام گفته نگه دارم تا بیاد… ولی هنوز نیومده.» در خیابان، گاز اشک‌آور همه‌چیز را به هم ریخت. جمعیت پاره‌پاره شد. احمد از همسر و دوستانش جدا شد. قرارشان این بود: «هر اتفاقی افتاد، همه برگردیم خانه‌ی احمد.» تا نیمه‌شب همه برگشتند… جز او. همسر احمد، با چشمانی که از اشک می‌سوخت، همراه دوستانش تمام بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها را گشت. ساعت پنج صبح، در یک درمانگاه خصوصی، همسر احمد و خاله‌ی همسرش پیکر احمد را پیدا کردند. احمد، بی‌حرکت، با گلوله‌ای که قلب بزرگش را شکافته بود. دربان درمانگاه، مردی از جنس مردم، کمک کرد تا پیکر احمد را بی‌سروصدا با آمبولانس بیرون ببرند و به سردخانه منتقل کنند. چهار روز تمام اجازه دفن نمی‌دادند. می‌گفتند باید «شهید» اعلام شود. خانواده مخالفت کردند. یک روز کامل پیکر احمد پشت در آرامگاه ماند و اجازه دفن نگرفت. دوباره برگشت سردخانه. تا این‌که بعد از چهار روز، با پرداخت پول، اجازه دفن دادند. اما مراسم؟ ممنوع. حتی آخرین آرزوی احمد را هم تاب نیاوردند؛ خواست که تابوتش را در آغوش پرچم شیر و خورشید ایران بدرقه کنند، اما همان پرچم روشنِ آزادی را نیز بر او ممنوع کردند؛ گویی سایه‌ی او هم برایشان یادآور حقیقتی بود که می‌خواستند پنهان بماند. احمد کارش تزئینات داخلی ساختمان بود. آرام، مهربان، با قلبی به وسعت دریا. حامی حیوانات. پناه مردم نیازمند. در اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» هم یک هفته بازداشت شده بود و با جریمه آزاد شد. اما هیچ‌کدام از این‌ها او را از خیابان دور نکرد. او باور داشت که آینده باید ساخته شود، نه که انتظارش را کشید. احمد طراقیان شاید از خیابان برگشتنی نشد، اما از دل مردم هم بیرون نرفت. نامش، قصه‌اش، مهربانی‌اش، در حافظه‌ی ما تا ابد حک شده است.