Sara Boroumand

سارا برومند، بانوی شیرازی، در زمان جاویدنام شدنش تنها ۲۸ سال داشت. او دانشجوی رشتهٔ حقوق بود و تنها دو سال تا پایان تحصیلاتش باقی مانده بود. سارا برای ساختن آینده‌ای بهتر، روزهایش را با تلاش و پشتکار سپری می‌کرد؛ صبح‌ها به دانشگاه می‌رفت و درس می‌خواند و شب‌ها برای تأمین مخارج زندگی، رویه و پارچهٔ مبلمان می‌دوخت و در کار مبل‌سازی فعالیت داشت. او مادر پسربچه‌ای سه‌ونیم‌ساله بود که حضانتش با پدرش بود. با وجود دشواری‌های زندگی، سارا از تلاش برای ادامهٔ تحصیل و کار دست نکشید و می‌کوشید با تکیه بر توانایی‌های خود، مسیر زندگی‌اش را بسازد. روز ۱۹ دی‌ماه، سارا به همراه مادرش از درمانگاهی در محلهٔ کلبهٔ شیراز به سوی خانه بازمی‌گشت که مورد تعقیب یک موتورسوار یگان ویژه قرار گرفت. این تعقیب باعث شد او برای حفظ جان خود شروع به دویدن کند، اما موتورسوار از فاصله‌ای کمتر از پنج متر او را هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای قرار داد. ساچمه‌ها به سر و گردن او اصابت کردند و سارا در آغوش مادرش جان باخت. سارا در حالی از میان عزیزانش رفت که تنها دو سال تا دریافت مدرک حقوق فاصله داشت و در کنار تحصیل، با کار شبانه‌روزی برای آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد. آرزوهایی که هنوز فرصت شکوفا شدن نیافته بودند، با مرگ او ناتمام ماندند، اما نامش در یاد خانواده، دوستان و بسیاری از ایرانیان به عنوان یکی از جاویدنام‌های ایران باقی ماند. بنا بر گزارش ایران‌وایر، هویت فرد شلیک‌کننده به سارا برومند برای شاهدان و خانوادهٔ او ناشناخته نبوده و چهرهٔ ضارب دیده شده و قابلیت شناسایی داشته است، اما با وجود این، تاکنون هیچ مرجع مستقلی برای رسیدگی عادلانه و پاسخگو کردن عاملان این واقعه در دسترس نبوده است. سارا برومند پس از پنج روز انتظار و پیگیری خانواده برای تحویل پیکرش، با همراهی بستگان، دوستان و آشنایان از شیراز به روستای دودج داریان منتقل شد تا در امامزاده ابراهیم به خاک سپرده شود. به گفتهٔ نزدیکان، نهادهای مسئول اجازهٔ دفن او را نه در شیراز و نه در مرودشت، زادگاه پدری‌اش، صادر نکردند. ویدئوهای منتشرشده از مراسم خاک‌سپاری، اندوه عمیق خانواده را به تصویر می‌کشند؛ مادر سارا و دیگر اعضای خانواده در سوگ از دست دادن او بی‌تابی می‌کردند و با اشک و شیون، با دختر و عزیز خود وداع می‌گفتند. مراسم خاک‌سپاری با حضور گستردهٔ بستگان و آشنایان برگزار شد و حاضران با دست زدن و هم‌خوانی، سارا را تا خانهٔ ابدی‌اش بدرقه کردند. این آیین، در عین اندوه، جلوه‌ای از همدلی و همراهی مردمی بود که برای ادای احترام به یاد او گرد آمده بودند. در روزهای پس از خاک‌سپاری نیز خانوادهٔ سارا تنها نماندند. برای شریک شدن در غم این خانواده، شمار زیادی از بستگان، دوستان و آشنایان با تاج‌گل و پیام‌های تسلیت به دیدار آنان رفتند. تصاویر منتشرشده نشان می‌داد که خانهٔ خانوادهٔ برومند از تاج‌گل‌هایی که از سوی آشنایان تقدیم شده بود پر شده و هر تاج‌گل، نشانی از همدردی و احترام به یاد دختر جوانی بود که در ۲۸ سالگی زندگی‌اش ناتمام ماند. پس از خاک‌سپاری سارا برومند، جمعی از دوستان، بستگان و آشنایان او در محلی که جان خود را از دست داده بود، گرد هم آمدند. آنان با حضور در محل کشته شدن سارا، گل بر زمین ریختند و یاد و خاطرهٔ او را گرامی داشتند. براساس تصاویر و روایت‌های منتشرشده در چهلم سارا، این مراسم با دف‌نوازی همراه بود و حاضران با نواهای دف و خواندن سرودها و ترانه‌های یادبود، یاد این بانوی جوان شیرازی را زنده نگه داشتند. دف‌نوازی در چهلم سارا، در کنار حضور پرشمار خانواده و دوستانش، جلوه‌ای از احترام و عشق به یاد او بود. خانوادهٔ سارا برومند نخستین سال نو پس از جان‌باختن او را در کنار مزارش سپری کردند. آنان در نوروز ۱۴۰۵ بر مزار سارا سفرهٔ هفت‌سینی چیدند که همهٔ اجزای آن با الهام از نمادهای هویت و فرهنگ ایران باستان انتخاب شده بود. در این سفره، نقش‌ها و تندیس‌های کوچک برگرفته از تخت جمشید و نماد فروهر دیده می‌شد؛ نشانه‌هایی که خانوادهٔ سارا برای گرامی‌داشت یاد او و پیوندش با ایران و فرهنگ ایرانی برگزیده بودند.