Mehrdad Moshtaghi

Known by the nickname 'Matin'. Suffered severe head trauma on Friday January 9, 2026, which caused serious injury and put him in a coma. His consciousness level dropped below 5% during this period. After five days hospitalized in a coma, he died on Wednesday. His burial ceremony was held Friday morning at 7 AM, and due to security forces' restrictions, only family members were allowed to attend.

جوان ۲۷ ساله و ساکن اراک، رتبه‌ی ۲۰۰ کنکور و مهندس عمران بود. مهرداد در شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، به اعتراضات مردم و انقلاب ایرانیان در اراک پیوست. نام دیگر او متین بود و خواهر دوقلویی به نام متینه داشت؛ خواهری که در صفحه‌ی شخصی‌اش بارها از او نوشته است. از جمله این متن زیبا و تأثیرگذار، که زوایای دیگری از شخصیت برادری را نشان می‌دهد که دیگران تنها ظاهرش و شجاعتش برای فریاد آزادی و عدالت‌خواهی در برابر حکومتی جنایت‌کار را دیده بودند: «همه تصویرتو دیدن و ظاهرتو ستایش کردن، و فقط یک تصویر ازت دیدن. پس بذار من از شخصیتت بگم. روز مرد بهت گفتم تنها کسی که لیاقت داره روز مرد رو بهش تبریک بگم، تویی. بزرگ‌ترین حسی که کنارت داشتم، امنیت بود. و بهم گفتی خوش‌حالم که این‌طوریه، چون همیشه دوست دارم این‌طوری باشه. چون انقدر مرد بودی، انقدر حواست به اطرافیانت بود… آدمی بودی که هنوز هم توی این روزهایی که این ارزش‌های گمشده، وفاداری، خانواده، آزادی، احترام و فداکاری برات باارزش بود و بهشون احترام می‌ذاشتی. غرور داشتی، حدومرز داشتی و حاضر نبودی هیچ‌کدام از ارزش‌ها و چیزهایی که فکر می‌کردی درست‌اند رو فدا کنی… مدام بهم می‌گفتی باید یه کاری بکنم، احساس می‌کنم کاری از دستم برمیاد که انجام ندادم. و انجام دادی… کاری که کردی تا ابد تو ذهن همه می‌مونه… کاری که انجام دادی تا ابد در ذهن و قلب همه خواهد موند. نه فقط ظاهرت، بلکه باطنت هم زیباترین بود.» مهرداد، در دومین شب فراخوان، ۱۹ دی‌ماه، با اصابت گلوله به سرش بی‌هوش شد. او را به بیمارستان منتقل کردند و تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما چهار روز بعد بر اثر مرگ مغزی و ایست قلبی، جانش را فدای میهن کرد. این قهرمان وطن، با آگاهی از این‌که ممکن است در این راه جانش را از دست بدهد، پا به خیابان گذاشت و قبل از رفتن به یکی از دوستانش این‌گونه نوشت: «اگه دیگه آنلاین نشدم، بگو مرد بود…» او هوادار سرسخت تیم فوتبال رئال مادرید بود؛ به همین خاطر نام تیم محبوبش را بر سنگ مزارش ثبت کردند و برادرش نوشت: «آرزوش دیدن بازی رئال از نزدیک بود. آرزوش موند روی سنگ مزارش.» مزدوران حکومت، حتی از مراسم چهلمین روز درگذشتش نیز هراس داشتند و با بستن در آرامگاه، از حضور خانواده و هم‌شهریانش جلوگیری کردند تا یادش را به فراموشی بسپارند، غافل از روایت شجاعتی که با نام مهرداد مشتاقی بر برگی از تاریخ ایران به هم آمیخته است.