Pouria Dehghani Baharestan

Went out on 19 Dey (January 8, 2026) in Baharestan, Isfahan and disappeared. Body was identified among the unnamed corpses on 28 Dey (January 17, 2026) and was buried the same day under security conditions. Head and face were unrecognizable. Exact time and manner of death unknown.

پوریا دهقانی، ۲۱ ساله و اهل شهرضا در اصفهان بود. چند سال قبل برای ساختن آینده‌ای تازه، راهی ترکیه شد. چند ماه پیش از مرگش اما به ایران برگشت تا مدارکش را تکمیل کند؛ سفری که قرار بود بخشی از مسیر آینده‌اش باشد، اما به پایان زندگی‌اش گره خورد. از پوریا، در فضای مجازی ویدئوهایی به جا مانده که در آن‌ها پسری شاد و سرزنده دیده می‌شود؛ جوانی که به حیوانات علاقه داشت و لحظه‌هایی از زندگی‌اش را با دیگران به اشتراک می‌گذاشت. مسیر پوریا، از بهارستان آغاز شد، به ترکیه رسید و در نهایت، در جغرافیای یک واقعه‌ی تلخ به پایان رسید. شامگاه ۱۹ دی‌ماه بود؛ شبی سرد و استخوان‌سوز از دل زمستان، شبی که سرمایش در خیابان‌های اصفهان پیچیده بود، اما گرمای حضور مردم، خیابان‌ها را زنده و پرهیاهو کرده بود. شهر در آن شب، صحنه‌ی حضور مردمی بود که با صدای بلند، خواسته‌های آزادی‌خواهانه‌شان را فریاد می‌زدند؛ مردمی که با حضوری پررنگ و استوار، در خیابان‌ها ایستاده بودند و شعارهایشان در سرمای شب می‌پیچید. در میان آن جمعیت و هیاهوی آزادی‌خواهی، مسیر پوریا به خیابان‌های اصفهان کشیده شد؛ بی‌آنکه خانواده‌اش بدانند، آن شب، آغاز روزهایی طولانی و تلخ از بی‌خبری و انتظار برای آنان خواهد بود….. همان شب، گوشی همراهش خاموش شد؛ و با خاموش شدن آن، برای خانواده‌اش همه‌چیز در سکوتی هولناک فرو رفت. تماس‌ها بی‌پاسخ ماندند و ساعت‌ها یکی پس از دیگری گذشتند، بی‌آنکه خبری از او برسد. خانواده که دیگر تابِ این بی‌خبری را نداشتند، جست‌وجوی فرزندشان را آغاز کردند؛ بیمارستان به بیمارستان، در میان نام‌ها و فهرست‌ها، از پلیس و نهادهای امنیتی گرفته تا پزشکی قانونی. اما هر جا که می‌رفتند، هر دری که می‌زدند و هر بار که نام پوریا را می‌پرسیدند، تنها یک پاسخ می‌شنیدند, پاسخی کوتاه و مبهم: «نامش در فهرست نیست.» از صبح تا شب، با چشم‌هایی گریان و پاهایی لرزان جست‌وجو کردند. هر نشانی و صدای آشنا، کورسوی امیدی بود و هر تماس، قلبشان را از تپش می‌انداخت؛ شاید خبری از پوریا باشد. اصفهان برای آنها دیگر فقط «نصف جهان» نبود؛ تمام جهانشان در جست‌وجوی او خلاصه می‌شد. این بی‌خبری و انتظارِ جان‌فرسا، پس از ۹ روز به سرانجام رسید؛ اما چه سرانجام دلخراشی… بر اساس گزارش‌ها، جراحات پیکر پوریا چنان شدید بود که برای شناسایی او، از نشانه‌های بدنی و وسایلی که همراهش بود استفاده کردند. سرانجام، در ۲۸ دی‌ماه، پیکر عزیزش را در آرامستان «باغ رضوان» به خانواده تحویل دادند؛ خانواده‌ای که ۹ روز چشم‌انتظار بازگشت فرزندشان بودند و حالا باید با حقیقتی روبه‌رو می‌شدند که حتی تصورش هم برایشان ممکن نبود. دو روز مانده به روزی که باید برایش کیک می‌گرفتند، شمع روشن می‌کردند و تولدش را تبریک می‌گفتند، پوریا را به خاک سپردند؛ و سهم خانواده از آن روز، نه جشن و لبخند، که سنگینیِ مزار فرزندشان بود. بر فراز مزارش، تابلویی مملو از گل و تصویری از پوریا قرار گرفت؛ تصویری که در آغوشش گربه‌ای سفید نشسته بود‌؛ گویی آخرین نشانه از مهری که به حیوانات و زندگی داشت. آن عکس، در میان گل‌ها، بیش از هر کلامی از قلب مهربان پوریا می‌گفت؛ از انسانی که با زندگی و موجودات زنده پیوندی عمیق داشت و اکنون، خود، در سکوت سرد خاک آرام گرفته بود.