Leyla Azimi

لیلا عظیمی، متولد سال ۱۳۶۴ در اصفهان بود و در محدوده تهرانپارس تهران زندگی می‌کرد. دوستانش او را بیشتر با نام «لی‌لی» صدا می‌زدند؛ زنی پرانرژی و مهربان، همیشه خندان و با لهجه شیرین اصفهانی که در خاطره دوستانش مانده است. مدت کوتاهی پیش از جان‌باختنش نیز ازدواج کرده بود و فصل تازه‌ای از زندگی‌اش را آغاز کرده بود. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ از بازار تهران و با اعتراض به شرایط اقتصادی آغاز شد، اما خیلی زود از مطالبات اقتصادی فراتر رفت، به شهرهای مختلف گسترش یافت و ساختار جمهوری اسلامی را هدف قرار داد. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده برای حضور مردم در خیابان‌ها، اعتراضات گسترده‌تر شد. لیلا نیز شامگاه ۱۸ دی‌ماه در محدوده تهرانپارس در میان معترضان بود. آن شب نیروهای سرکوب به لیلا حمله کردند و با باتوم و چاقو ضربات متعدد و شدیدی به سرش وارد کردند. شدت جراحات به اندازه‌ای بود که لیلا جان باخت. او ۳۸ سال داشت؛ زنی که به گفته یکی از دوستانش، خواسته‌اش چیزی جز «زندگی در شأن یک انسان» نبود. پس از جان‌باختن لیلا، مأموران بدون اطلاع خانواده پیکر او را به سردخانه کهریزک منتقل کردند. تلفن همراهش نیز توسط مأموران ضبط شد و در روزهای پس از ناپدید شدن او، پاسخی درباره سرنوشتش به خانواده داده نمی‌شد. جست‌وجو و بی‌خبری شش روز ادامه داشت تا سرانجام پیکر لیلا در میان پیکرهای دیگر جان‌باختگان در سردخانه کهریزک پیدا و شناسایی شد. تحویل پیکر با محدودیت‌های شدید امنیتی همراه بود. اجازه برگزاری مراسم تشییع، ختم و عزاداری عمومی و همچنین اطلاع‌رسانی درباره مراسم داده نشد. پیکر لیلا به اصفهان منتقل شد و شبانه، بدون حضور گسترده مردم و تحت نظارت مأموران به خاک سپرده شد. یکی از دوستان لیلا پس از جان‌باختنش در دل‌نوشته‌ای از خواسته‌ای نوشت که آن را خواسته ساده لی‌لی می‌دانست: «زندگی در شأن یک انسان»؛ زندگی‌ای با آینده، امنیت، حق انتخاب و «نفس کشیدن بی‌هراس». همان دل‌نوشته خطاب به مردم جهان، از لیلا به‌عنوان یکی از دختران ایرانی یاد می‌کند که «فقط می‌خواهند مثل شما زندگی کنند»؛ خواسته‌ای که لی‌لی برای رسیدن به آن به خیابان رفت، اما دیگر به خانه بازنگشت.