Erfan Moghiseh

عطر دانه‌های برشته قهوه همیشه فضای کافه‌ی کوچک خیابان میرزای شیرازی را پر می‌کرد. پشت بار، عرفان مغیثه با همان لبخند همیشگی‌اش ایستاده بود؛ او باریستا بود، پسری متولد ۱۳ دی‌ماه ۱۳۸۴ که با دقت و ظرافت، شیر را روی قهوه طرح می‌زد. عرفان اهل سبزوار بود و ساکن تهران؛ دست‌های او به خلق کردن عادت داشتند؛ خلق کردن طعم‌های تلخ و شیرین برای مردمی که خسته از هیاهوی تهران به کافه پناه می‌آوردند. برای عرفان، هر فنجان قهوه‌ای که به دست مشتری می‌داد، بهانه‌ای بود برای یک لبخند، یک گفت‌وگو و زنده نگه داشتن امید در دل آدم‌ها. او هم مثل هزاران جوان دیگر، تنهای تنها برای سهمش از آسمانِ این شهر آرزوهای بزرگی در سر داشت. دی‌ماه ۱۴۰۴، هوای تهران بوی دیگری داشت. بادی که از سمت البرز می‌وزید، سرمای زمستان را تا مغز استخوان می‌نشاند، اما پیاده‌روها داغ بودند؛ داغ از قدم‌هایی که بوی ایستادگی می‌دادند. عرفان تازه شمع‌های ۲۰ سالگی‌اش را فوت کرده بود. تنها پنج روز از روز تولدش گذشته بود که فهمید برای ساختن آینده‌، دیگر نمی‌توان سکوت کرد؛ باید به خیابان آمد و سهمی از آسمان آزاد این شهر را طلب کرد. شال‌گردنش را محکم‌تر دور گلویش پیچید. در چشمانش برق غریبی از امید و جسارت می‌درخشید؛ همان برقی که جوانی‌اش را به زیباترین شکل ممکن زنده نشان می‌داد. شامگاه ۱۸ دی، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در بیان علنی اعتراض و مطالبه‌ی سیاسی، خیابان مشیریه در میان دود، صدا و فریاد گم شده بود. عرفان وسط معرکه ایستاده بود، سرشار از زندگی و پر از شوق فردا، بی‌آن‌که بداند تا لحظاتی دیگر، جوانی سرخ و جسورانه‌اش، سهم این خیابان از آزادی خواهد شد. ناگهان همه‌چیز در یک ثانیه اتفاق افتاد. نیروهای سرکوب‌گر از بالای کلانتری ۱۶۹ مشیریه شروع به تیراندازی کردند. صدای خشک و ممتد چند شلیک از بالای کلانتری، فضای پر از دود را شکافت. دو گلوله شلیک شد و سینه و گردنِ او را شکافت. زمین زیر پای عرفان چرخید. آسمانِ دودی تهران در چشمانش تیره شد و آخرین نفسش را به هوای سرد شهر بخشید. او در همان دم، جاویدنام شد. هفت روزِ تمام، پدر و مادر عرفان با عکسی که در دست داشتند؛ تمام شهر، بیمارستان‌ها و بازداشتگاه‌ها را زیر پا گذاشتند اما هیچ ردی از فرزندشان نبود. تهران با سکوتی سنگین، حقیقت را از آن‌ها پنهان کرده بود و جای خالی عرفان در گوشه‌گوشه‌ی خانه درد می‌کرد. روز هفتم، تماسی از کهریزک این انتظار را پایان داد. پدر برای شناسایی فرزندش وارد سوله‌ی سردخانه شد؛ جایی که پیکرهای متعددی از جان‌باختگان اعتراضات را لای کیسه‌های مشکی در کنار هم چیده بودند. سرانجام با گشوده شدن زیپ یکی از همان کیسه‌های مشکی، پیکر بی‌جان عرفان را با جای دو گلوله در سینه و گردن شناسایی کرد. پیکر عرفان تحت تدابیر شدید به خاک بهشت‌زهرا سپرده شد، اما چهل روز بعد، مزار او به میعادگاه کسانی تبدیل شد که ایستادگی‌اش را از یاد نبرده بودند. در مراسم چهلم او، خانواده، دوستان و مردمی که به نشانه‌ی همبستگی آمده بودند، دور مزار او حلقه زدند. طنین سنگین و ریتمیک دمام‌زنی، فضای صامت آرامگاه را درهم شکست. کوبش مداوم و پرقدرت بر پوسته‌ی دمام‌ها، عزاداری معمولی نبود؛ پیامی عیان بود که نشان می‌داد فریاد آزادی‌خواهی او که در ۱۸ دی قطع شده بود، در روز چهلمش در طنین دمام‌ها تکثیر شد تا یادش برای همیشه در حافظه جمعی زنده بماند.