Soroush Khabazian Moghaddam

روایت جاویدنام سروش خبازیان مقدم، روایت جوانی‌ست که زندگی‌اش با آموزش، زبان و ارتباط با آدم‌ها گره خورده بود؛ جوانی ۲۳ ساله از ملک‌شهر اصفهان که به‌عنوان مترجم و مدرس زبان انگلیسی کار می‌کرد و شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان سرکوب اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی کشته شد. بر اساس اطلاعات منتشرشده، سروش در منطقه «رباط سوم» ملک‌شهر اصفهان هدف گلوله قرار گرفت. گزارش‌های منتشرشده تأکید می‌کنند که گلوله از پشت به او شلیک شده بود؛ موضوعی که پرسش‌های جدی درباره نحوه استفاده نیروهای امنیتی از سلاح جنگی علیه شهروندان غیرمسلح ایجاد می‌کند. سروش خبازیان مقدم نه چهره‌ی سیاسی شناخته‌شده بود و نه فردی مسلح؛ او مدرس زبان بود و با آموزش امرار معاش می‌کرد. کشته‌شدن او در ۲۳سالگی، در میان موج سرکوب اعتراضات دی‌ماه، نمونه‌ای از هدف قرار گرفتن مستقیم شهروندان عادی در خیابان‌های ایران است. خانواده او پس از کشته‌شدنش برای چند روز از سرنوشت فرزندشان بی‌خبر بودند و بنا بر گزارش‌ها، پس از حدود پنج روز جست‌وجو موفق شدند پیکر او را پیدا کنند. سپس سروش در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. پس از خاک‌سپاری، تصاویر و روایت‌هایی از خانواده سروش در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که بازتاب گسترده‌ای داشت. یکی از تأثیرگذارترین تصاویر، حضور مادر او در محل کشته‌شدن فرزندش بود؛ جایی که او روی آسفالت خیابان ــ همان نقطه‌ای که آخرین بار پیکر خونین پسرش بر زمین افتاده بود ــ گل می‌ریخت. این تصویر برای بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی، نمادی از سوگواری مادران دادخواه در ایران شد؛ مادرانی که نه فقط عزادار فرزند، بلکه شاهد خشونت عریان حکومتی علیه نسل جوان هستند. مراسم چهلم سروش نیز به صحنه‌ای اعتراضی تبدیل شد. این مراسم در هفتم اسفند ۱۴۰۴، هم‌زمان با روز تولد او برگزار شد؛ روزی که خانواده‌اش باید تولد ۲۳سالگی او را جشن می‌گرفتند، اما ناچار بودند بر مزارش گرد هم بیایند. ویدئوهای منتشرشده از آن مراسم نشان می‌دهد که حاضران با سر دادن شعارهای آزادی‌خواهانه، یاد او را گرامی داشتند و تولدش را در فضایی آمیخته به سوگ و اعتراض برگزار کردند. مجموعه اطلاعات موجود درباره سروش خبازیان مقدم، هرچند محدود است، اما چند نکته مهم را روشن می‌کند: نخست این‌که او یک شهروند غیرمسلح و فعال در حوزه آموزش بوده است؛ دوم اینکه گزارش‌ها از شلیک مستقیم و اصابت گلوله از پشت حکایت دارند؛ و سوم اینکه خانواده‌اش برای یافتن پیکر او روزها در بی‌خبری و جست‌وجو بوده‌اند. این موارد، در کنار شهادت‌های تصویری و روایت‌های خانواده، می‌تواند به‌عنوان بخشی از مستندسازی نقض حق حیات و سرکوب خشونت‌آمیز معترضان در ایران مورد استناد نهادهای حقوق بشری قرار گیرد.