Mojtaba Vosough

مجتبی وثوق متولد ۱۷ دی ۱۳۶۸ بود. مردی که ۳۶ سال زندگی کرد، اما در همین سال‌ها چنان تصویری از مهربانی، معرفت و انسانیت در ذهن اطرافیانش به‌جا گذاشت که یادش برای بسیاری ماندگار شد. تنها دو روز پس از تولد ۳۶ سالگی‌اش، زندگی‌اش به پایان رسید و نامش در حافظه خانواده، دوستان و همسایه‌ها جاودانه شد. کسانی که او را می‌شناختند، از او به‌عنوان مردی آرام، صبور و خوش‌اخلاق یاد می‌کنند؛ کسی که به‌ندرت خشمگین می‌شد و همیشه لبخندی آرام بر چهره داشت. مجتبی صاحب یک سوپرمارکت در محله حکیم نظامی اصفهان بود. مغازه‌اش تنها محل کسب‌وکار نبود، بلکه جایی بود که بسیاری از اهالی محل با علاقه به آن رفت‌وآمد می‌کردند. پس از انتشار خبر جان‌باختنش، مشتریان و همسایه‌ها چند روز مقابل مغازه شمع روشن کردند. بسیاری می‌گفتند دیگر عبور از کنار آن مغازه برایشان مانند گذشته نیست، زیرا آن‌جا یادآور انسانی مهربان و خوش‌رفتار است. محل کار او در نزدیکی منزل برادر بزرگ‌ترش قرار داشت. روز حادثه، اهالی محل که هر دو برادر را می‌شناختند، خبر را به برادرش رساندند. اما زمانی که خانواده خود را به بیمارستان رساندند؛ مجتبی بر اثر اصابت گلوله‌ای به پهلو، جان خود را از دست داده بود و تلاش‌ها برای نجاتش ثمری نداشت. او دل‌بستگی عمیقی به خانواده‌اش داشت و بیشتر آرزوهایش را برای آینده فرزندانش می‌دید. دخترش آرتمیس قرار بود در ۲۷ دی، تنها چند روز پس از تولد پدر، جشن تولدش را در کنار او برگزار کند؛ جشنی که هرگز برگزار نشد. پسرش آدرین تنها چهار ماه داشت که پدرش را از دست داد. اکنون با دیدن عکس او، واژه «بابا» را بر زبان می‌آورد؛ تصویری تلخ از کودکی که پدرش را نه از خاطرات مشترک، بلکه از قاب عکس خواهد شناخت. مجتبی به تاریخ و هویت ایران علاقه‌مند بود و درباره کوروش، فروهر و ریشه‌های فرهنگی ایران سخن می‌گفت. اطرافیانش نقل می‌کنند که آرزو داشت فرزندانش در آینده‌ای بهتر و آزادتر زندگی کنند و با هویت و فرهنگ سرزمین‌شان آشنا باشند. با رفتن او، تنها یک نفر از میان خانواده کم نشد؛ نبودنش زخمی عمیق بر زندگی نزدیکانش گذاشت. دو کودک از حضور پدر محروم شدند، خانواده‌ای داغ‌دار شد و محله‌ای یکی از خوش‌نام‌ترین چهره‌های خود را از دست داد. مجتبی وثوق دیگر در میان عزیزانش نیست اما مهربانی، اخلاق نیک و خاطراتی که از خود بر جای گذاشت، همچنان در ذهن کسانی که او را می‌شناختند؛ زنده مانده است. گاهی ارزش حضور بعضی انسان‌ها، بیش از هر زمان، پس از نبودن‌شان آشکار می‌شود.