Sahand Naseri Kotoki

سهند ناصری، دفترش را باز کرده بود تا درباره اولین روز مدرسه جدیدش بنویسد. قرار بود کلاس دهم را در رشته الکتروتکنیک آغاز کند؛ رشته‌ای که خودش انتخاب کرده بود، شاید به این امید که روزی بتواند آینده‌ای را که در ذهنش ساخته بود، برای خودش و خانواده‌اش نیز بسازد. کمتر کسی هست در پانزده‌سالگی، هم دل در گرو آینده داشته باشد و هم دل‌بسته گذشته. اما سهند از همان نوجوان‌هایی بود که سنش را نمی‌شد از روی شناسنامه‌اش حدس زد. شیفته تاریخ ایران بود؛ با شوق از این سرزمین می‌خواند و به ریشه‌هایش افتخار می‌کرد. عصرهایش را در زورخانه می‌گذراند؛ جایی که ضرب مرشد، تنها آهنگ ورزش نبود، روایت جوانمردی بود. برای او، ورزش باستانی فقط تمرین بدن نبود؛ انگار راهی بود برای نزدیک شدن به همان ارزش‌هایی که در تاریخ این سرزمین دوست‌شان داشت. احتمالا به همین دلیل بود که یکی از معلمانش، سال‌ها بعد، وقتی خواست از سهند بگوید، از درس و امتحان چیزی ننوشت. نوشت: «دانش‌آموز مهربانم در سال هشتم؛ با غیرت، خوش‌قلب و دوست‌داشتنی. عزیز دل، به تو افتخار می‌کنم. هنوز هر زمان عکس زیبایت را می‌بینم، صدای مهربانت و لحظه‌های خوبی که در کلاس با هم داشتیم در ذهنم زنده می‌شود». رؤیای سهند، فرصت چندانی برای ادامه پیدا نکرد. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، براساس گزارش‌های حقوق بشری، او در اشتهارد کرج با اصابت مستقیم گلوله جنگی به قلبش جان باخت. قلب نوجوانی که هنوز آن‌قدر نزیسته بود که آرزوهایش را زندگی کند. پیکرش را به شوشتر بازگرداندند؛ زادگاهی که این‌بار نه برای آغاز یک زندگی، بلکه برای بدرقه آخرین سفرش در آغوشش گرفت. مردم، بزرگان قوم بختیاری و طایفه بزرگ کتکی، در مراسم خاک‌سپاری‌اش حضور یافتند؛ بدرقه‌ای باشکوه برای نوجوانی که زندگی‌اش، بسیار کوتاه‌تر از رؤیاهایش بود. سهند، در آخرین روز تابستان، دفترش را با آرزویی ساده بسته بود؛ آرزویی که هر نوجوانی می‌تواند داشته باشد: «امیدوارم آینده‌ای روشن هم در انتظار من و هم در انتظار خانواده‌ام باشد.» و گوشه همان صفحه، انگار بی‌آن‌که بداند سال‌ها بعد چه معنایی پیدا خواهد کرد، نوشت: «در سکوت شب، خانه زد فریاد... اما تو نشنیدی.»