Mohammad Ebrahim Hashembeigi

محمدابراهیم هاشم‌بیگی، متولد 16 مرداد 1362 از شهر نی‌ریز استان فارس، اسطوره‌ای اخلاق‌مدار، آرام، باگذشت، مهربان و از چهره‌های محبوب و خوش‌نام شهر بود. او سال‌ها به عنوان یکی از بهترین دروازه‌بانان فوتسال نی‌ریز در میدان‌ها درخشید و حتی سابقه‌ی حضور در انتخابی تیم ملی فوتسال دانشجویی را در کارنامه‌ی ورزشی خود به ثبت رساند. ابراهیم پس از دوران بازی، رخت مربی‌گری بر تن کرد و با عشق و دلسوزی تمام، عمرش را وقف آموزش به نوجوانان و جوانان دیارش کرد؛ از جمله هدایت تیم «شهدای مشکان» در مسابقات جام رمضان…

محمدابراهیم هاشم‌بیگی، متولد ۱۶ مرداد ۱۳۶۲ از شهر نی‌ریز استان فارس، اسطوره‌ای اخلاق‌مدار، آرام، باگذشت، مهربان و از چهره‌های محبوب و خوش‌نام شهر بود. او سال‌ها به عنوان یکی از بهترین دروازه‌بانان فوتسال نی‌ریز در میدان‌ها درخشید و حتی سابقه‌ی حضور در انتخابی تیم ملی فوتسال دانشجویی را در کارنامه‌ی ورزشی خود به ثبت رساند. ابراهیم پس از دوران بازی، رخت مربی‌گری بر تن کرد و با عشق و دلسوزی تمام، عمرش را وقف آموزش به نوجوانان و جوانان دیارش کرد؛ از جمله هدایت تیم «شهدای مشکان» در مسابقات جام رمضان سال ۱۳۹۸. یکی از هم‌بازیان و دوستان قدیمی‌اش در رثای او و منش پهلوانی‌اش چنین روایت می‌کند: «ابراهیم برای ما فراتر از یک دوست، یک رفیق ابدی و دلسوز بود. همیشه ازخودگذشتگی سرلوحه‌ی کارش بود، چه در ورزش و چه در روابط اجتماعی با مردم. هیچ‌وقت به فکر خودش نبود؛ یادم هست هر زمان به عنوان رفیق به او می‌گفتم امسال بیا برای ما گلری کن، اولین حرفش این بود که به فکر یک جوان باش تا کنار من کسب تجربه کند، هیچ‌گاه ادعا نمی‌کرد که حتماً خودش باید فیکس باشد. حتی به یاد دارم در مسابقات استانی خنج در سال ۱۳۸۷، به مربی گفت من کمردرد دارم و گلر دوم را بگذار درون دروازه. بعد از مسابقات از او پرسیدم چرا این کار را کردی؟ با همان بزرگ‌منشی همیشگی‌اش گفت باید به جوان‌ترها فرصت داد، آن‌ها حق دارند تجربه کسب کنند. به حق نبود رفتنش... غریبانه رفت اما نامش تا ابد جاودان و زنده در دل‌ها می‌ماند.» ابراهیم علاوه بر هویت برجسته‌ی ورزشی، پدری بسیار دلسوز و متعهد بود که تمام دنیایش در وجود دو دختر ۸ و ۱۳ ساله‌اش خلاصه می‌شد. اما روزگار، سرنوشتی تلخ و حماسی برای این قهرمان ۴۲ ساله رقم زد. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه، حوالی ساعت ۲۱:۳۰ در میدان اصلی شهر نی‌ریز، درحالی‌که پس از اتمام تمرینات از باشگاه ورزشی بازمی‌گشت و پشت فرمان خودروی خود در حال حرکت بود، هدف تیراندازی نیروهای امنیتی قرار گرفت. شلیک مستقیماً از فاصله‌ی بسیار نزدیک (حدود ۲۰ سانتی‌متری) به سمت شیشه‌ی خودرو و صندلی راننده، با اسلحه‌ی ساچمه‌ای و گلوله‌ی جنگی صورت گرفت. شدت جراحات و خونریزی به قدری شدید بود که پس از انتقال به بیمارستان نی‌ریز، تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند و این مربی و ورزشکار مردمی، جان خود را فدا کرد. پس از این واقعه، پیکر او روزها در سردخانه‌ی بیمارستان توقیف شد و نهادهای امنیتی با فشار و تهدید شدید بر خانواده، سعی در تحمیل سناریوی سکوت و جلوگیری از هرگونه تجمع داشتند. در نهایت، اجازه‌ی تشییع عمومی داده نشد و بامداد ۲۲ دی‌ماه (حوالی ساعت ۲ بامداد)، پیکر او در سکوت مطلق شبانه، تحت تدابیر شدید امنیتی و در محاصره‌ی مأموران، در دارالرحمه نی‌ریز به خاک سپرده شد؛ درست در کنار مزار دوست و رفیق دیرینه‌اش، «امیرمحمد کوهکن» (دیگر مربی و داور سرشناس فوتسال نی‌ریز که او نیز در همین روزها جان باخته بود). با وجود تمامی تهدیدها و ایجاد موانع در مسیرها، توسط نیروهای امنیتی، در روز مراسم چهلم او که مصادف با چهلم دوستش امیرمحمد کوهکن شده بود، مردم آزاده و ورزش‌دوست نی‌ریز پرشورتر از قبل گرد هم آمدند. حاضرین با خواندن شعر، کل کشیدن و دست زدن، یاد و خاطره‌ی این دو جاویدنام و پهلوان شهر را گرامی داشتند و صدای آزادگی آن‌ها را در دل تاریخ زنده نگه داشتند.