Kourosh Ziyaei

کوروش ضیایی چمگردانی، مردی ۴۸ ساله و کارمند بازنشسته‌ی شرکت ذوب‌آهن اصفهان و اهل و ساکن چمگردان بود. او که سال‌های بسیاری از عمرش را پای کار گذاشته بود، حالا قرار بود روزهای آرام‌تری را کنار خانواده‌اش بگذراند. کوروش متأهل و پدر یک پسر بود؛ پسری که در روزهای جان‌باختن پدر، دوران سربازی‌اش را می‌گذراند. کوروش عاشق کوهستان بود؛ کوه برای کوروش، چیزی فراتر از یک مقصد برای رفتن و کوهنوردی، بخش جدانشدنی زندگی‌اش بود. در زندگی خانوادگی نیز، آن‌طور که اطرافیانش روایت کرده‌اند، فرزندی بود که هیچ‌گاه در خدمت به پدر و مادرش کوتاهی نکرد و همیشه کنارشان بود. دوستان و آشنایانش از او به عنوان بزرگ‌مردی دلیر و باغیرت یاد می‌کنند. در دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با گسترش اعتراضات در شهرهای مختلف ایران، شاهزاده رضا پهلوی از مردم در خواست کردند که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به خیابان‌ها بیایند و صدای اعتراضشان را یک‌صدا به گوش برسانند. کوروش نیز از کسانی بود که به این فراخوان پاسخ مثبت داد و همراه با هم‌شهریانش راهی خیابان شد. روز ۱۸ دی‌ماه، او در تجمعات اعتراضی شهر چمگردان حضور یافت. در مقابل ساختمان کلانتری این شهر، گلوله‌‌ای جنگی به ناحیه‌ی قلبش اصابت کرد. او را زخمی به بیمارستان رساندند، اما شدت جراحت به حدی بود که تلاش‌ها برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند. کوروش جان باخت و خانواده‌اش با فقدان مردی روبه‌رو شدند که سال‌های بسیاری از عمرش را صرف کار و زندگی در کنار آنان کرده بود. پیکر او تنها پس از آن به خانواده‌اش تحویل داده شد که مبلغی به عنوان «حق تیر» از آنان گرفته شد؛ خانواده‌ای که عزیزشان را از دست داده بود، ناچار شد بهای همان گلوله‌ای را بپردازد که جان او را گرفته بود. کوروش ضیایی سرانجام در ۲۴ دی‌ماه به خاک‌سپرده شد؛ مراسم خاک‌سپاری او نیز مانند بسیاری از جاویدنامان، در فضایی با تدابیر شدید امنیتی برگزار شد. در سالروز تولدش، خانواده و دوستانش بر مزار او گرد آمدند تا یادش را گرامی بدارند. در این مراسم، کیک تولدی با نشان شیر و خورشید، جلوه‌گری می‌کرد؛ تولدی که کوروش دیگر در آن حضور نداشت، اما کسانی که دوستش داشتند برای زنده نگه داشتن نام و یادش کنار مزارش ایستاده بودند.