Milad Ghasemi

شب از نیمه گذشته بود و اصفهان، میان دود و سکوتِ اجباریِ اینترنتِ قطع‌شده، نفس‌نفس می‌زد. در خانه‌ی کوچکی در حوالی سه‌راه سیمین، مردی ۳۸ ساله به نام میلاد قاسمی ایستاده بود. او یک کارگر شریف، پدری عاشق و مردی لبریز از عاطفه بود که تمام روز را با جدیت تلاش می‌کرد تا چرخ زندگی بچرخد، اما آن شب، رویای آینده‌ی فرزند ۴ ساله‌اش، ارشاویر، او را صدا می‌زد؛ وطنی آزاد که در آن، سهم فرزندش ترس و تاریکی نباشد. میلاد فقط مردِ شبِ نوزدهم نبود؛ او در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و دعوت همگانی برای اعتراض به بی‌عدالتی، روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه نیز پا به خیابان‌های پر از التهاب اصفهان گذاشته بود و از نزدیک دیده بود که مأموران چگونه بی‌محابا شلیک می‌کنند. او می‌دانست خیابان‌ها به میدان جنگی نابرابر تبدیل شده است. روز بعد، یعنی جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، وقتی دوباره عزم رفتن کرد، برای اینکه زنده بماند و از جانش محافظت کند، چند لایه لباس ضخیم را روی هم پوشید؛ با این امید که شاید این پارچه‌ها بتوانند جلوی شدت گلوله‌ها را بگیرند. با صدایی آهسته، درِ خانه‌ را پشت سرش بست و قدم به سرمای جانسوز خیابان گذاشت. محدوده‌ی سه‌راه سیمین (خیابان دکتر حسابی) اصفهان مملو از مردمی بود که فریادهای گلوگیر شده‌شان را به آسمان می‌فرستادند. میلاد به شلوغی پیوست، اما ناگهان صدای هولناک شلیک مدامِ اسلحه‌های جنگی، پیاده‌روها را شکافت. در بلبشوی فرار و دود، گلوله‌ای سربی از پشت، پهلو و کمرش را در هم کوبید و از لایه‌های لباسش عبور کرد. تیر که به او اصابت کرد، انگار همان لحظه قطع نخاع شد؛ پاهایش دیگر یاری نمی‌کردند و توانِ فرار به تنهایی را نداشت. در آن ثانیه‌های وحشت، دوستان و همراهان شجاعش او را رها نکردند. آن‌ها زیر رگبار گلوله‌ها سینه‌خیز جلو آمدند و میلاد را کشان‌کشان به داخل یک کوچه‌ی بن‌بست بردند. مأموران سرکوب‌گر سایه‌به‌سایه تعقیبشان می‌کردند. آنان، برای نجات جان میلاد و جلوگیری از ربوده شدن یا تیر خلاص خوردنش، او را موقتاً زیر یک ماشینِ پارک‌شده پنهان کردند. برای اینکه تنِ زخمی و ناتوان او روی آسفالت یخ‌زده‌ی زمستان سردش نشود، یکی از دوستانش با فداکاری کاپشن خود را درآورد و زیر بدن میلاد انداخت. او نزدیک به یک ساعت در آن وضعیت سخت مقاومت کرد و برای اینکه جایش لو نرود، هیچ صدایی از خود درنیاورد. اما خون‌ریزی داخلی، ثانیه‌به‌ثانیه جانش را سر می‌کشید. وقتی سرانجام دوستانش توانستند او را سوار بر خودرو کنند تا به بیمارستان برسانند، میلاد در میان راه و داخل ماشین، در محاصره‌ی دستان نگرانِ آنان، چشم از جهان فروبست. کابوس واقعی برای خانواده‌اش آغاز شد؛ چهار روز تمام دوندگی در کلانتری‌ها و بیمارستان‌ها، بدون هیچ پاسخی. سرانجام، تماسی کوتاه آن‌ها را به آرامستان باغ رضوان اصفهان کشاند. آرامستان، بوی مرگ می‌داد؛ کاورهای سیاه حاوی پیکر بی‌جان شهدای آن روزها، روی هم انباشته شده بودند و خانواده‌ها مجبور بودند آن‌ها را یکی‌یکی باز کنند تا عزیزشان را بیابند. سرانجام، سیمای خونین میلاد نمایان شد. روز خاک‌سپاری، نیروهای امنیتی باغ رضوان را محاصره کردند. مأموران مسلح دور تا دور مزار حلقه زده بودند تا مانع هرگونه شیون بلند، شعار دادن یا تجمع مردم شوند. میلاد غریبانه در خاک آرام گرفت. مدتی بعد، مأموران حتی برادر دادخواه او (محمد قاسمی) را نیز به دلیل اعتراض به این جنایت بازداشت کردند تا صدایی از آن خانه بلند نشود. آن‌ها تنِ میلاد را به خاک سپردند، اما یاد پدری که در پاسخ به فراخوان ملی و با همراهی دوستانش تا آخرین نفس برای آینده‌ی ارشاویر و تمام کودکان سرزمینش ایستاد، باقی ماند.