Shahab Khorshid

شهاب خورشید، دانشجوی بیست‌ودو سالهٔ رشتهٔ معماری، شامگاه نوزدهم دی‌ماه حوالی ساعت ده شب در میدان کاج سعادت‌آباد تهران هدف گلولهٔ نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله‌ای از پشت به کتفش اصابت کرد و دو گلولهٔ جنگی مستقیماً قلب و ریه‌هایش را درید. او همان‌جا، در همان خیابان، جان باخت. شهاب معمار آینده بود؛ جوانی که عاشق طراحی فضاهای انسانی، آزاد و پر از نور بود. اصالتاً اهل اهواز، فرزند دوم خانواده و از کودکی با بیماری دیابت دست‌وپنجه نرم می‌کرد. هر روز انسولین تزریق می‌کرد، اما هیچ‌گاه اجازه نداد این بیماری او را از زندگی عقب نگه دارد. دوستان و بستگانش از او به عنوان جوانی شجاع، شاد، خوش‌خنده، مهربان و پرانرژی یاد می‌کنند؛ کسی که همیشه آمادهٔ کمک بود و با وجود همهٔ محدودیت‌ها، از زندگی عقب نمی‌نشست. پیش از پیوستن به اعتراضات به دوستانش گفته بود: «مگر خون من از دیگران رنگین‌تر است که در خانه بمانم؟ یا همه‌چیز تغییر می‌کند، یا من هم می‌میرم.» این جمله، وصیت‌نامهٔ نهایی او شد. پیکر شهاب روز بعد، از کهریزک به خانواده تحویل داده شد. نهادهای امنیتی حتی اجازه ندادند او را در مزاری که خانواده می‌خواستند دفن کنند. او را در قطعهٔ ۲۱۱، ردیف ۲۳، شمارهٔ ۱۱ بهشت زهرای تهران، در قبر سه‌طبقهٔ خانوادگی و طبقهٔ بالایی که متعلق به پدربزرگش بود، به خاک سپردند. گویی حتی در مرگ هم حق داشتن فضایی مستقل را از او سلب کردند. شهاب خورشید معمار جوانی بود که طرح زندگی‌اش ناتمام ماند. او که قرار بود ساختمان‌هایی بسازد پر از آزادی و انسانیت، خودش زیر بار گلوله‌های همان نظامی که از آن بیزار بود، له شد. با وجود بیماری، با وجود فشارهای زندگی، با وجود همه چیز، انتخاب کرد در خیابان باشد. انتخاب کرد صدای خودش و صدای کسانی باشد که دیگر توان فریاد زدن نداشتند. مرگ او فقط از دست دادن یک دانشجو نبود. از دست دادن جوانی بود که هنوز چیزهای بسیاری برای گفتن و ساختن داشت. جوانی که دیابت نتوانسته بود او را ضعیف کند، اما گلوله‌های حکومتی در یک لحظه همه چیز را پایان داد. حالا خانواده‌اش با خلأ سنگینی روبه‌رو هستند؛ خلأ پسری که خنده‌اش خانه را روشن می‌کرد، پسری که با وجود بیماری، انرژی‌اش همهٔ اطرافیان را زنده نگه می‌داشت. شهاب خورشید نماد نسلی است که حتی با وجود مشکلات شخصی، از میدان مبارزه فرار نکرد. او با بدنی که هر روز با دارو زنده نگه داشته می‌شد، به خیابان آمد تا برای زندگی بهتر همه بجنگد. نام شهاب خورشید را به یاد بسپاریم. دانشجوی معماری‌ای که بزرگ‌ترین طرحش(طرح آزادی) را با خون خودش امضا کرد.