Mahyar Kakazadeh

مهیار کاکازاده، نوجوان ۱۷ ساله، در ۱۸ دی‌ماه و در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در اعتراضات، به خیابان آمد تا صدای اعتراض و خواست آزادی‌خواهانه خود را به گوش حاکمیت برساند. او مانند هزاران جوان دیگر، با امید به آینده‌ای متفاوت در تجمعات اعتراضی شرکت کرد؛ آینده‌ای که هرگز فرصت رسیدن به آن را نیافت. براساس گزارش‌های منتشرشده، مهیار در جریان اعتراضات هدف شلیک گلوله به سر قرار گرفت و جان خود را از دست داد. پس از کشته شدن او، بر پیکرش عنوان «مجهول‌الهویه» نوشته شد؛ در حالی که مهیار نه یک فرد ناشناس، بلکه فرزند، عزیز یک خانواده بود که سال‌ها با او زندگی کرده و برای آینده‌اش رؤیا ساخته بودند. مرگ مهیار در شرایطی رخ داد که گزارش‌های متعدد از سرکوب خشونت‌آمیز اعتراضات، کشته و مجروح شدن هزاران نفر و استفاده گسترده از سلاح علیه معترضان منتشر شده است. در میان قربانیان، شمار قابل توجهی از کودکان و نوجوانان نیز دیده می‌شوند؛ افرادی که بسیاری از آنان تنها برای بیان خواسته‌ها و مطالبات خود به خیابان آمده بودند. مهیار نیز مانند بسیاری از هم‌سالانش آرزوهای ساده و دست‌یافتنی داشت. او منتظر روزی بود که به سن قانونی برسد و بتواند گواهینامه رانندگی بگیرد؛ آرزویی معمولی برای یک نوجوان که زندگی‌اش هنوز در آغاز راه بود. اما گلوله‌ای که به سر او شلیک شد، نه تنها زندگی یک نوجوان، بلکه تمام رؤیاها و آینده‌ای را که پیش رو داشت، متوقف کرد. براساس اصول مندرج در «اعلامیه جهانی حقوق بشر» و «میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی»، حق حیات از بنیادی‌ترین حقوق هر انسان است و دولت‌ها موظف‌اند از جان شهروندان خود محافظت کنند. همچنین «کنوانسیون حقوق کودک» بر حمایت ویژه از افراد زیر ۱۸ سال تأکید دارد. از این منظر، کشته شدن نوجوانان در جریان اعتراضات و استفاده از خشونت مرگبار علیه آنان، از جمله موضوعاتی است که نیازمند بررسی مستقل، شفاف و پاسخگویی مسئولان است. نام مهیار کاکازاده امروز در کنار نام بسیاری از نوجوانان جان‌باخته اعتراضات ثبت شده است؛ نوجوانانی که هر یک خانواده، آرزوها و آینده‌ای ناتمام داشتند و مرگ آنان همچنان پرسش‌هایی جدی درباره حق حیات، مسئولیت حکومت‌ها و رعایت اصول بنیادین حقوق بشر بر جای گذاشته است.