Morteza Hosseini Jouzani

مرتضی حسینی جوزانی، متولد پانزدهم مرداد ۱۳۶۸، از همان آدم‌ها بود که زندگی را با رنگ‌هایش می‌شناخت. سال‌ها با دست‌هایش مو می‌آراست، اما دلش جای دیگری بود؛ در رؤیای ایرانی که باور داشت روزی آزاد خواهد شد. او باورهای سیاسی‌اش را پنهان نمی‌کرد. از هواداران نظام پادشاهی بود و ملکه فرح پهلوی را با احترام «مادر» خطاب می‌کرد. هر سال، پیش از آن‌که روز مادر را به مادر خودش تبریک بگوید، برای فرح پهلوی پیام می‌فرستاد؛ رسمی شخصی که برای او معنایی فراتر از سیاست داشت. آرایشگر ۳۶ ساله تهرانی، از نگاه دوستانش با همه فرق داشت. مونس مهربان خواهرانش بود. در جمع دوستان شاد بود و با شادی آن‌ها می‌رقصید. اهل موسیقی بود. شاد می‌پوشید. رنگ‌ها و گل‌ها بر لباس‌هایش موج می‌زدند و با او به رقص درمی‌آمدند. در خانه، دو گربه داشت. دو همراه کوچک که بخشی از دنیای آرام و خصوصی او را می‌ساختند. آن شب آن‌ها چشم‌انتظارش بودند. ظهر هجدهم دی، مثل همیشه با نزدیکانش تماس گرفت. از اعتراض‌ها گفتند؛ از خیابان‌ها، از امید و از خطر. اما آن روز، میان حرف‌های روزمره، جمله‌ای گفت که بعدها رنگ وصیت گرفت. «یک کلید به شما دادم، یکی هم بالای در گذاشتم. اگر برنگشتم، به گربه‌هایم غذا بدید.» او می‌دانست که ممکن است دیگر به خانه بازنگردد. از او خواستند آن شب را نزد خانواده بماند، اما مرتضی نپذیرفت. می‌گفت هدفی دارد؛ باید برود. شب، حدود ساعت ۹:۴۴، تلفن دوباره زنگ خورد؛ این‌بار از شماره خود مرتضی. مردی پشت خط بود. گفت مرتضی تیر خورده است. چند نفر او را از خیابان به پارکینگ خانه‌ای رسانده بودند و پزشکی بر بالینش حاضر شده بود. نزدیکانش می‌خواستند با او حرف بزنند. گوشی را کنار صورتش بردند. صدایی آرام، بریده و دور شنیده شد؛ آخرین صدایی که از مرتضی شنیدند. خانواده از کرج راهی تهران شدند؛ با نشانی‌ای نیمه‌کامل و خیابان‌هایی که پر از نیروهای امنیتی بود. نیمه‌شب خود را به همان پارکینگ رساندند، اما دیر شده بود. همسایه‌ها زیر سرش بالش گذاشته بودند، پتویی روی بدنش کشیده بودند و شمعی بالای سرش روشن کرده بودند؛ بدرقه‌ای خاموش برای دنیایی از مهربانی و شادی که دیگر سخنی برای گفتن نداشت. خانواده ناچار شدند پیکرش را بی‌صدا از آن‌جا خارج کنند؛ بیمارستان‌های مختلف از پذیرش او خودداری می‌کردند تا سرانجام بامداد روز بعد، بیمارستانی پیکرش را تحویل گرفت. چند روز بعد، پزشکی قانونی اصابت گلوله را تأیید کرد و در ۲۱ دی، خانواده توانستند مرتضی را به خاک بسپارند. به گفته بعضی از شاهدان، مرتضی حسینی جوزانی، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در منطقه سلسبیل تهران، تقاطع هاشمی، در جریان اعتراضات، از فاصله حدود دو الی سه متر، با شلیک مستقیم اسلحه ژ۳ به قلبش جان خود را از دست داد. تصویر ماندگار او، لحظه شلیک نبود. همان جمله‌ای بود که پیش از رفتن بر زبان آورد؛ نگرانی مردی که در واپسین ساعات زندگی، پیش از هر چیز، به فکر موجودات کوچکی بود که در خانه چشم‌به‌راهش می‌ماندند. کاش می‌دانستند مرتضی دیگر نیست. انگار فقط خودش می‌دانست که آن شب، دیگر راهی به خانه نخواهد داشت.