Mohammad Hossein Rashtiani

محمدحسین رشتیانی، متولد 5 شهریور 1385، در کنگاور به دنیا آمد؛ اما سال‌های زندگی‌اش در محمدشهر کرج شکل گرفت، جایی که کار، ورزش و روزمره‌اش در هم گره خورده بود. کارش در حوزهٔ لوله‌کشی بود. هم آموزش دیده بود و هم همان مسیر را به‌عنوان شغل دنبال می‌کرد. شب‌ها وقتی از سر کار برمی‌گشت، خستگی روز در رفت‌وآمدهای کوتاه محمدشهر همراهش بود؛ مسیری که برای او بخشی از زندگی عادی‌اش شده بود، نه اتفاقی خاص. در کنار کار، بوکس را دنبال می‌کرد. تمرین‌هایی که به گفتهٔ نزدیکانش، برایش فقط ورزش نبود؛ نوعی نظم و…

محمدحسین رشتیانی، متولد ۵ شهریور ۱۳۸۵، در کنگاور به دنیا آمد؛ اما سال‌های زندگی‌اش در محمدشهر کرج شکل گرفت، جایی که کار، ورزش و روزمره‌اش در هم گره خورده بود. کارش در حوزهٔ لوله‌کشی بود. هم آموزش دیده بود و هم همان مسیر را به‌عنوان شغل دنبال می‌کرد. شب‌ها وقتی از سر کار برمی‌گشت، خستگی روز در رفت‌وآمدهای کوتاه محمدشهر همراهش بود؛ مسیری که برای او بخشی از زندگی عادی‌اش شده بود، نه اتفاقی خاص. در کنار کار، بوکس را دنبال می‌کرد. تمرین‌هایی که به گفتهٔ نزدیکانش، برایش فقط ورزش نبود؛ نوعی نظم و تخلیهٔ انرژی روزهای کار بود. کوه‌نوردی هم در علایقش بود، رفتن به ارتفاع، دور شدن از شلوغی پایین‌دست شهر. به‌تازگی گواهینامه گرفته بود و در فکر خرید یک پژو ۲۰۶ سفید بود؛ تصمیمی که برای یک جوان ۱۹ ساله، بیشتر شبیه ساختن یک مرحلهٔ تازه از زندگی به نظر می‌رسید تا یک برنامهٔ دور. در خانواده، او همراه پدر و برادرش در تأمین معاش نقش داشت. بار خانه فقط بر دوش یک نفر نبود. در کنار این‌ها، رابطه‌اش با مادرش برای اطرافیانش شناخته‌شده بود؛ همراه و تکیه‌گاه او در زندگی روزمره. محمدحسین رشنیانی در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، هنگام بازگشت از محل کار، در سرِ کوچهٔ بانک ملی در محمدشهر کرج هدف اصابت گلوله از ناحیهٔ شکم قرار گرفت و جان خود را از دست داد. پیکر او پس از حادثه به سردخانه منتقل شد و در آنجا نگهداری می‌شد. خانواده تا روز ۲۰ دی‌ماه از سرنوشت فرزندشان اطلاعی نداشتند و در جست‌وجوی او بودند. سرانجام در ۲۱ دی‌ماه، پیکر او در آرامستان بهشت علی اشتهارد کرج به خاک سپرده شد؛ پایانی بر مسیری که از کارگاه‌های لوله‌کشی و سالن‌های تمرین بوکس آغاز شده بود و در خیابان‌های روزمرهٔ محمدشهر متوقف شد. از محمدحسین، یادِ جوانی به جا ماند که بین کار و ورزش و زندگی روزمره‌اش دنبال ساختن آینده‌ای ساده و روشن بود؛ کسی که هنوز در آغاز راه بود و آرزوهایی داشت که فرصت رسیدن به آن‌ها نرسید. زندگی‌اش خیلی زودتر از انتظار، در همان خیابان‌های آشنا به پایان رسید.