Ehsan Sadeghi

Only son of the family; shot by suppressive forces on the evening of 18 Dey. He remained conscious for about three hours after being struck by the bullet, then suffered brain death and passed away. The family wished to donate his organs but was reportedly told 'we don't want political organs' and the donation was not carried out.

احسان صادقی، ۳۰ ساله، ساکن محمدشهر کرج، تنها پسر خانواده‌ای بود که چهار دختر داشت. فوق‌دیپلم ماشین‌ابزار گرفته بود و به‌عنوان موزع کار می‌کرد؛ مردی که بیشتر عمرش را میان کار، مسئولیت و خانواده گذراند. نزدیکانش او را به سخت‌کوشی، مهربانی و دستگیری از دیگران می‌شناختند. هر کس از احسان حرف می‌زند، پیش از هر چیز از معرفت و مردانگی‌اش می‌گوید. ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در کرج، تصمیم گرفت از خانه بیرون برود. خانواده بارها از او خواستند نرود؛ نگران بودند و می‌ترسیدند؛ آخر فقط همین یک‌دانه برادر بود، عزیز و قلب خواهرانش و خانه. اما پاسخ احسان کوتاه بود؛ جمله‌ای که بعدها برای عزیزانش به آخرین یادگارِ صدایش تبدیل شد: «من بی‌غیرت نیستم.» او در همان روز با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی به‌شدت مجروح شد. نزدیک به سه ساعت هوشیار بود و درد را لحظه‌به‌لحظه تحمل کرد؛ سپس به کما رفت و پزشکان مرگ مغزی او را اعلام کردند. هشت روز در بخش مراقبت‌های ویژه ماند؛ روزهایی که خانواده میان امید و ناامیدی، کنار تختش چشم به دستگاه‌هایی دوخته بودند که هنوز نشانه‌ای از تپش قلبش را نشان می‌دادند. خانواده با وجود آن اندوه سنگین، برای اهدای اعضای بدنش رضایت دادند تا شاید زندگی احسان در جسم دیگری ادامه پیدا کند. اما با پاسخی روبه‌رو شدند که تلخی آن هرگز از خاطرشان پاک نشد: «اعضای بدن سیاسی نمی‌خواهیم.» آن تصمیم، آخرین امکان بخشیدن زندگی را نیز از او گرفت. یکی از اعضای خانواده روایت می‌کند که شب آخر، وقتی دیگر امیدی باقی نمانده بود، با قلبی شکسته از احسان خواستند اگر خسته شده، آرام برود. کمتر از نیم ساعت بعد، قلبش از تپش ایستاد و در ۲۵ دی پر کشید. احسان آرزو داشت ایران روزی کشوری آزاد باشد و مردمش در آرامش و رفاه زندگی کنند. پیکرش در امامزاده عبدالله محمدشهر به خاک سپرده شد؛ اما آنچه از او در ذهن خانواده و دوستانش باقی مانده، تنها تصویر مردی نیست که جانش را از دست داد، بلکه یاد انسانی است که حتی پس از مرگ نیز می‌خواست زندگی را به دیگران هدیه کند؛ قلبی که سرشار از امید بود و می‌شد ضربان امید را در سینهٔ دیگری کاشت افسوس که این فرصت را از او دریغ کردند.