Milad Sheyda Gomasayei (Sheydayi)

میلاد شیدا گماسایی، هفتم دی‌ماه ۱۳۷۶ در ملایر به دنیا آمد؛ جوانی که بعدها ساکن مارلیک شد و در شرکت اسنوا کار می‌کرد. بیست‌وهشت ساله بود و سه ماه از نامزدی‌اش می‌گذشت؛ و این می‌توانست آغاز ساختن خانه‌ای تازه، برنامه‌ریزی برای آینده و شکل‌گرفتن روزهایی باشد که هنوز نیامده بودند. اما آن آینده، کوتاه‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردند. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، میلاد در منطقه یافت‌آباد تهران هدف شلیک قرار گرفت. دو گلوله از پشت به او اصابت کرد و همان‌جا، در میان خیابان‌های تهران، زندگی جوانی که تازه در آستانه‌ی فصل تازه‌ای قرار گرفته بود، متوقف شد. اما برای نزدیکانش، این پایان هنوز معلوم نبود. آن‌ها از تیراندازی خبر داشتند، اما نمی‌دانستند میلاد کجاست. نمی‌دانستند زنده مانده یا نه. هر بار برای پیدا کردنش مراجعه می‌کردند، پاسخی روشن دریافت نمی‌کردند. به آن‌ها گفته شده بود که میلاد بازداشت شده و به زندان منتقل شده است. همین یک جمله کافی بود تا امید، هرچند کم‌رنگ، زنده بماند. آن‌ها به نهادهای امنیتی حوالی میدان انقلاب رفتند؛ همان روزهایی که خانواده‌های دیگری نیز در راهروها و مقابل درهای بسته، نام عزیزانشان را تکرار می‌کردند. آنجا به آن‌ها گفته شد میلاد را به زندان تهران بزرگ منتقل کرده‌اند. به زندان رفتند. اما میلاد آنجا نبود. هیچ نشانی از او پیدا نکردند؛ نه توضیحی، نه پاسخی که بتواند به این چند روز بی‌خبری پایان دهد. چهار روز گذشت؛ چهار روزی که هر ساعتش می‌توانست با یک خبر، امید را زنده کند یا همه‌چیز را فروریزد. تا ۲۴ دی‌ماه، هنوز نمی‌دانستند حقیقت چیست. تا اینکه یکی از بستگان با مراجعه به پزشکی قانونی، با تصویری روبه‌رو شد که تمام آن امید چندروزه را در یک لحظه خاموش کرد. میلاد را از روی تصویر شناخت. آن لحظه، جست‌وجو برای پیدا کردن یک انسان زنده تمام شد. حالا مسئله، پیدا کردن میلاد نبود؛ مسئله، بازگرداندن پیکر او بود. پیکر میلاد پس از انتقال به پزشکی قانونی کهریزک، سرانجام در ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، از طریق تشریفات اداری آرامستان بهشت زهرا تحویل داده شد؛ شش روز پس از شبی که در یافت‌آباد هدف گلوله قرار گرفته بود. اما حتی این مرحله نیز پایان رنج نبود. برای تحویل پیکر درخواست پرداخت وجه شده بود. نزدیکان اعلام کردند که امکان پرداخت ندارند. در روزهایی که هنوز درگیر شوک جانباختن ناگهانی میلاد بودند، برای تحویل پیکر او نیز با مسئله‌ای دیگر روبه‌رو شدند. در کنار این دشواری، موضوع دیگری نیز مطرح شد؛ درخواست برای آنکه میلاد «شهید» اعلام شود. این خواسته پذیرفته نشد و در نهایت، این عنوان برای او درنظر گرفته نشد. پس از آن، نوبت به آخرین وداع رسید؛ اما وداعی که قرار نبود آزاد و بی‌دغدغه باشد. به گزارش منابع حقوق‌بشری، نهادهای امنیتی تحویل پیکر را به پذیرش شروطی از سوی نزدیکان مشروط کرده بودند؛ از جمله محدودیت در برگزاری مراسم و جلوگیری از شکل‌گیری تجمع. به همین دلیل، خاک‌سپاری میلاد در فضایی تحت نظارت و با حضور بسیار محدود بستگان انجام شد. آن‌ها که چهار روز برای پیدا کردنش میان نهادهای مختلف سرگردان بودند، سرانجام او را پیدا کردند؛ اما نه آن‌گونه که انتظار داشتند. قرار بود سه ماه نامزدی، شروع یک زندگی باشد. قرار بود هنوز فرصت‌هایی برای ساختن، دوست داشتن و ادامه دادن وجود داشته باشد. میلاد هفتم دی‌ماه متولد شده بود. دوازده روز بعد، در ۱۹ دی‌ماه، کشته شد. شش روز پس از آن، در ۲۵ دی‌ماه، پیکرش به آن‌ها تحویل داده شد و به خاک سپرده شد. فاصله میان تولد و مرگش فقط دوازده روز بود؛ فاصله میان مرگ و خاک‌سپاری، شش روز. اما برای کسانی که منتظر بازگشتش بودند، این چند روز به اندازه یک عمر طول کشید. آن‌ها ابتدا دنبال جوانی می‌گشتند که گفته بودند به زندان منتقل شده است؛ بعد، در پزشکی قانونی، تصویر پیکر او را شناختند؛ و سرانجام، در سکوت و با حضوری محدود، او را به خاک سپردند.